monokerws

Νέα ανεξάρτητη σουρεαλιστική εικαστική παρέμβαση

2012-01-11T13:40:00.000-08:00

Το προηγούμενο ποστάρισμα αναφέρεται σε μια ανεξάρτητη σουρεαλιστική εικαστική παρέμβαση εν μέσω δρόμου στην οποία έτυχε-έκατσε να είμαι αυτόπτης μάρτυρας. Ξέρεις σαν όλους εκείνους τους ανόητους που πέφτουν από τα σύννεφα. Αν διάβασες το ποστ θα κατάλαβες ότι όχι μόνο από τα σύννεφα δεν έπεσα, αλλά αντίθετα ανέβηκα στα ζουμερά αυτά λευκά βαμβακερά κρεατοσφαιρίδια από τη χαρά μου και συνάμα συγκίνησή μου (καμία σχέση με χαρμολύπη) που είδα αυτόν τον άνθρωπο-όνειρο επί τω ανθρωπάρεστο έργω.
Τις προάλλες, λοιπόν, η ειμαρμένη, η τυχαιότητα, η συμπαντική ατέλεια (βάφτισέ τη όπως θες) έφερε στον δρόμο μου ακόμη έναν άξιο απόγονο όλων των απανταχού σουρεαλιστών, υπορεαλιστών, παραρεαλιστών, ενστικτορεαλιστών και δε συμμαζεύεται, ζώντων τε και τεθνεώτων. Και αυτή τη φορά ο τύπος δεν ήταν έξω από το λεωφορείο. Αυτή τη φορά ήταν μέσα στο λεωφορείο. Περιγράφω τη σκηνή [την οποία μπορεί να επιβεβαιώσει και η Χ. που ήταν μαζί μου (για όποιον κακόβουλο και άπιστο Θωμά διατηρεί επιφυλάξεις)]. Ετοιμάζομαι μαζί με τη Χ. να κατέβουμε από το λεωφορείο. Έχουμε πατήσει το κίτρινο κουμπί, όταν από την πλώρη του λεωφορείου βλέπουμε έναν άνθρωπο να κατευθύνεται προς το μέρος μας μέσω του διαδρόμου. Μας προσπερνά και όντας στον διάδρομο αρχίζει και παίρνει κάμψεις υπό κλίση καθώς τα χέρια του ακουμπούν εκεί που οι άλλοι τοποθετούν τα πόδια τους αφού κάθονται στις θέσεις. Στρέφω το κεφάλι, τον βλέπω και επιδοκιμάζω τις νέες γυμναστικές επιδείξεις με δυνατή φωνή που ίσως να έφτασε και στα αυτιά του σουρεαλιστή. Ωστόσο, εκείνος συνεχίζει απτόητος αν και τώρα πραγματοποιεί μια παραλλαγή της άσκησης καθώς εκτελεί κάμψεις σχεδόν κάθετες έχοντας τα χέρια του στους στύλους του λεωφορείου. Το συναίσθημα που νιώθω είναι απερίγραπτο. Θέλω να πάω να του σφίξω το χέρι, αλλά φοβάμαι μήπως αποσυντονιστεί και χάσει την αυτοσυγκέντρωσή του. Οι υπόλοιποι επιβάτες μένουν έκπληκτοι ή αδιάφοροι από την εικαστική δράση.
Θεωρώ τουλάχιστον συμπτωματική, αν όχι καρμικά ευεργετική σύμπνοια, τη συνάντησή μου με το εν λόγω άτομο που, διόλου απίθανο, μπορεί να είναι το ίδιο άτομο που έπαιρνε κάμψεις στο πεζοδρόμιο. Ίσως αυτός ο άνθρωπος να ήρθε να μου αλλάξει τη ζωή. Να μου διδάξει την απελευθέρωση, την αυθόρμητη και ενστικτώδη δράση, έξω από κανόνες, στεγανά και μικρά πρέπει. Κι εγώ ο μικρός κι ανίδεος, ανίκανος να παρακολουθήσω το μεγαλείο της αυτόματης πράξης, κατέβηκα στη στάση. Ίσως αυτό το ποστ να είναι μια ένδειξη ή έστω η αρχή… Ίσως να έφτασε επιτέλους η ώρα να δημιουργήσω τον Α.Σ.Σ.Α.Π.Κ. (Ανεξάρτητο Σουρεαλιστικό Σύλλογο Ατόμων που Παίρνουν Κάμψεις)…

Επεξεργασ

Πρόκληση

2011-12-13T00:40:00.000-08:00

Σε προκαλώ: να βγάλεις τα ελατήρια του καναπέ σου και να τα φας με μπόλικη κέτσαπ
ν' ανοίξεις την τηλεόρασή σου και να ρουφήξεις τα καλώδιά της ένα ένα κι ύστερα να πετάξεις το άδειο κουτί απ' το μπαλκόνι
να κατεβάσεις όλα τα βιβλία της βιβλιοθήκης σου και να τους κάνεις ράθυμο ή βίαιο έρωτα
να βγεις στους δρόμους και να μοιράσεις τους νευρώνες του εγκεφάλου σου στους περαστικούς
ν' απαγάγεις κάθε σου λέξη πριν βγει από το βρώμικο στόμα σου
να παλέψεις με τα πρέπει, τα ποτέ, τα πάντα και τα δεν
να διασταυρώσεις το μνησίκακο βλέμμα σου μ' εκείνο των διανοούμενων, το αυτάρεσκα άδειο
να εξερευνήσεις την πόλη που απεχθάνεσαι και που θα σκότωνες με ευχαρίστηση
να παίξεις κλέφτες κι αστυνόμους με τα παγκάκια και τους φανοστάτες
να σταματήσεις να καθρεφτίζεις τα όνειρά σου στην οθόνη του ΑΤΜ
να γεμίσεις τις πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ με αναμνήσεις βιολογικής καλλιέργειας
να καλλιεργήσεις μεγάλες προσδοκίες για το είναι σου που δεν θα ευδοκιμήσουν
να λατρέψεις σαν θεό σου την πέτρα που επιπλέει στο νερό
να εξυμνήσεις το λογοτεχνικό λούμπεν προλεταριάτο απ' το οποίο προέρχεσαι
να υπηρετήσεις μια τέχνη αγέννητη σαν νεαρός ιερέας Μάγια
ν' αγγίξεις με τις ρώγες των δακτύλων σου τους πίνακες του Picabia
να βάλεις τρικλοποδιά στο Γυμνό που κατεβαίνει μια σκάλα του Duchamp
να δραπετεύσεις απ' τον εφιάλτη σου βλέποντας ένα νέο όνειρο...

Ε.Α. 6-12-2011

Έκθεση Μπιλιλή

2011-11-12T02:36:00.000-08:00

Σχολείο δεύτερης ευκαιρίας

2011-11-12T02:29:00.000-08:00

STAIN

2011-11-12T02:24:00.000-08:00

Το παιχνίδι

2011-11-09T11:40:00.001-08:00

Κυκλοφορεί καθημερινά με λεωφορείο γιατί με αυτό επιλέγει να μετακινείται στην εργασία του. Πάλι καλά που έχει εργασία τέτοιες εποχές, γιατί οι περισσότεροι φίλοι του (ίσως απλά γνωστοί του) δεν έχουν αυτό το προνόμιο. Σκέφτεται ότι και μόνο η σκέψη ότι πρόκειται για προνόμιο τον κάνει να νιώθει ενοχές. Κατά τη διάρκεια λοιπόν όλων αυτών των καθημερινών του μετακινήσεων έρχεται σε οπτική (κάποιες φορές και σε υποτυπώδη σωματική) επαφή με δεκάδες άγνωστες φυσιογνωμίες, άγνωστους ανθρώπους. Σκέφτεται ότι μπορεί να πρόκειται για άγνωστους ποιητές, για άσημους συγγραφείς, για κακόμοιρους βιβλιοπώλες, για αιώνιους ή μη φοιτητές, για ανθρώπους του μόχθου σίγουρα στην πλειονότητά τους, για φτωχούς μη διαπλεκόμενους καθηγητές, για άπορους (αν υπάρχουν τέτοιοι) γιατρούς, για πωλήτριες, για δικηγορίσκους εν μαθητεία, για άνεργους σε αναζήτηση εργασίας, για ανέμελους ή επιμελείς μαθητές και μαθήτριες, για ασήμαντους οικοδόμους, για ποικίλους εργάτες, για κουρασμένους συνταξιούχους, για περήφανους απόστρατους, για θελκτικές κομμώτριες, για αποτυχημένους επιχειρηματίες, για ατίθασους εραστές που οδηγούνται τυφλά στο ταίρι τους και τόσους, μα τόσους άλλους... Σκέφτεται ότι πρόκειται για την κάστα των λεωφορείων, μια πολύχρωμη, πολυσύνθετη, πολυδιάστατη, ετερόκλητη και ετερογενή ομάδα πολιτών που επιλέγουν την ίδια περίπου ώρα να μετακινηθούν με το ίδιο μέσο μαζικής μεταφοράς. Παίζει πολλά διαφορετικά παιχνίδια εν αγνοία των συνταξιδιωτών του, όλα μέσα στο κεφάλι του φυσικά και όλα με την ανιδιοτελή και ασυνείδητη συνεισφορά τους, φυσικά. Θα αποκαλύψω ένα από αυτά. Όταν μπαίνει κάποιος μέσα στο λεωφορείο και κρατάει στα χέρια του ένα οποιοδήποτε έγγραφο βάζει στοίχημα μαζί του ότι θα καταφέρει να δει τι ακριβώς είναι αυτό. Όσο κι αν προσπαθούν οι κατά καιρούς ασύνειδοι συμπαίκτες του να του αποκρύψουν το πολύτιμο στοιχείο τους, να δυσχεράνουν το ήδη δύσκολο έργο της αποκάλυψης από πλευράς του, τις περισσότερες φορές βγαίνει νικητής. Όπως για παράδειγμα την τελευταία φορά που μπήκε ένας νεαρός, μάλλον φοιτητής, στο λεωφορείο και κρατούσε ένα βιβλίο πορτοκαλιού και λευκού χρώματος στη ράχη και στην περίμετρό του. Αν και ο φοιτητής διατηρούσε μια αρκετά μεγάλη απόσταση από αυτόν ήταν βέβαιος ότι επρόκειτο για το "Τούνελ" του Ερνέστο Σάμπατο. Έφερε στο μυαλό του την υπόθεση του βιβλίου και θυμήθηκε πως μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωσή του κατάλαβε ότι το είχε ερωτευτεί. Το βιβλίο αυτό καθεαυτό, τη γραφή του Σάμπατο, τη Μαρία Ιριμπάρνε Χάντερ.Θυμήθηκε ότι όπως έλεγε ο Σάμπατο, "υπάρχουν στην κοινωνία διαστρωματώσεις που σχηματίζονται από ανθρώπους με τα ίδια γούστα, και σ' αυτά τα στρώματα οι συμπτωματικές (;) συναντήσεις δεν είναι σπάνιες". Επέστρεψε στο παιχνίδι που όπως καταλαβαίνει κανείς είχε άγνωστο χρονικό ορίζοντα, ο οποίος καθοριζόταν αποκλειστικά και μόνο από τον συμπαίκτη του που ολοκλήρωνε το παιχνίδι κατεβαίνοντας στη στάση του. Ο συμπαίκτης φοιτητής τού έκρυβε με μαεστρία τον τίτλο του βιβλίου ώστε να τον αγχώνει όλο και πιο πολύ. Ωστόσο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του τελευταίου κατάφερε να επιβεβαιώσει την αρχική του υπόθεση. Επρόκειτο πράγματι για το Τούνελ. Η χαρά του ήταν ανείπωτη, αφενός γιατί κατάφερε να βρει το βιβλίο και αφετέρου διότι ένας μαθητής ή φοιτητής διάβαζε το Τούνελ, ή το πήγαινε στην ερωμένη του, ή το επέστρεφε στη δανειστική βιβλιοθήκη, δεν έχει και πολύ σημασία μεταξύ μας. Σημασία είχε ότι ο μικρός διάβαζε Σάμπατο, έναν από τους αγαπημένους του συγγραφείς. Πάντως λίγες μέρες αργότερα έπαιξε το ίδιο παιχνίδι και με μια μαθήτρια ή φοιτήτρια. Ήταν σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτή με αποτέλεσμα να θεωρήσει το παιχνίδι εύκολο. Όπως αποδείχτηκε δεν ήταν καθόλου τέτοιο. Η φοιτήτρια διάβαζε καθιστή το βιβλίο πάνω στα καλλίγραμμα πόδια της και μάλιστα υπογράμμιζε με μολύβι τα σημεία που την ενδιέφεραν περισσότερο, ή της φαίνονταν περισσότερο σημαντικά ή θεωρούσε ότι θα της φαίνονταν χρήσιμα στο μέλλον. Είδε κάποιον άσχετο να κάθεται όρθιος πάνω από το κεφάλι της προσηλωμένης κοπέλας και να διαβάζει αδιάκριτα το βιβλίο της. Η φοιτήτρια με τις μαύρες μπότες και τις ψηλές κάλτσες δεν τον αντιλήφθηκε. Το παιχνίδι δεν ήταν καθόλου εύκολο τελικά. Η φοιτήτρια δεν ανασήκωνε το βιβλίο ούτε για πλάκα. Αυτός από την πλευρά του είχε την υπομονή να περιμένει έως την ύστατη στιγμή που θα σηκωνόταν για να κατέβει στη στάση της. Ωστόσο, πριν το κάνει προς τεράστια απογοήτευσή του πήρε το βιβλίο της, το έβαλε με αστραπιαίες κινήσεις στην τσάντα της και αφού έφτιαξε την κοντή μαύρη φούστα της σηκώθηκε να κατέβει. Είχε χάσει το παιχνίδι, δεν είχε καταφέρει να δει, να αντιληφθεί το βιβλίο της φοιτήτριας. Μόνο στοιχείο που συνέλεξε ήταν ότι η καστανομαλλούσα το είχε αγοράσει εκείνη την ίδια μέρα από το βιβλιοπωλείο Ιανός, αφού η ανάγνωση περιοριζόταν στις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Είχε χάσει και είχε συμβιβαστεί με την ήττα του, ωστόσο επρόκειτο για ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι...

Book... junkies

2011-05-15T01:23:00.000-07:00

Το παραδέχομαι! Ποτέ δεν έτρεφα συμπαθή αισθήματα για κάθε λογής κάστες, σέχτες, ομάδες, παραομάδες, κλίκες, εκλεκτικές συγγένειες, μάζες, κόμματα, αποκόμματα, συλλογικές δυνάμεις, συλλογικές διεκδικήσεις κλπ. Μάλλον μου προκαλούσαν μια φυσική τάση να καταθέσω στα πόδια τους τον βαθύτερο εσωτερικό μου κόσμο (συμπεριλαμβανομένων και των εντέρων μου).

Από μικρός είχα το μικρόβιο της ανεξαρτησίας, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Δεν ήθελα να ανήκω πουθενά, παρά μόνο σ' εμένα. Ήμουν αντίθετος στην προβατοποίηση, στον άβουλο συμμετοχικό μπιχεβιορισμό. Ήμουν αποστασιοποιημένος γιατί πάντα πίστευα ότι από κάποια σοβαρή απόσταση θα ήμουν ο λύκος που εποπτεύει-παραμονεύει το κοπάδι...

Ώσπου τελικά συνειδητοποίησα ότι, ανεπαίσθητα έστω, ανήκω κάπου. Κι αυτή η αίσθηση του ανήκειν, όχι μόνο με τρόμαξε, αλλά και μ' έκανε να αισθανθώ μικρός κι ανήμπορος όσο κι εκείνοι που αποζητούν μια ομάδα προκειμένου να ενταχθούν στους κόλπους της, να προστατευτούν κάτω από τις σιδερένιες φτερούγες της.

Ανήκω λοιπόν σε αυτή τη σέχτα των book junkies... Ποια είναι τα εξωτερικά κι εσωτερικά χαρακτηριστικά μας; Είμαστε πολλοί, δεν έχουμε συνείδηση του ανήκειν, δε φέρουμε κάποιο ιδιαίτερο εξωτερικό χαρακτηριστικό (βλ. σήμα, σχήμα, κονκάρδα, λογότυπο, χρώμα κλπ), κι όταν αντιληφθούμε ο ένας την παρουσία του άλλου, έστω κι αν δεν γνωριζόμαστε, μια άγρια λάμψη εκτοξεύεται από τα μάτια μας, μια ακατάσχετη εφίδρωση διαπερνά το κορμί μας και μια εκκωφαντική απόγνωση να μοιραστούμε τα αναγνώσματά μας διαφεντεύει το είναι μας...

Η γνωριμία μου με έναν ακόμη δυνητικό... conquistador της γνώσης πριν από λίγο καιρό, με έναν... bookjunkiemate, με έκανε να αναλογιστώ τη στρεβλή αντίληψη που είχα για την ανεξαρτησία μου... Φευ...

Μα κάποια μέρα θα συναντηθούμε όλοι σε μια μυστική υπόγεια στοά και θα ξεκινήσουμε την επανάσταση...

Craig Armstrong feat Liz Fraser - This Love

2011-02-03T23:34:00.000-08:00

Ανεξάρτητη σουρεαλιστική εικαστική παρέμβαση

2011-01-15T07:09:00.000-08:00

Το πόσο μου αρέσουν οι αυτόνομες σουρεαλιστικές εικαστικές παρεμβάσεις είναι γνωστό σε εκείνους που με ξέρουν καλά. Μία τέτοια λοιπόν είχα την τύχη, ναι την τύχη, να παρακολουθήσω σήμερα το μεσημέρι.
Βρίσκομαι μέσα στο λεωφορείο προκειμένου να πάω στη δουλειά μου και εκεί που παρατηρώ αμέριμνος από το παράθυρο το αστικό έκτρωμα που με περιβάλλει βρίσκομαι μπροστά στην εξόχως σουρεαλιστική παρέμβαση. Βλέπω έναν άνθρωπο να επιδίδεται σε γυμναστικές επιδείξεις εν μέσω του πεζοδρομίου μιας κάθετης οδού. Συγκεκριμένα ο άνθρωπος αυτός, (εν γνώσει του ή μη, σίγουρος και άξιος απόγονος των Αντρέ Μπρετόν, Χανς Αρπ, Πωλ Ελυάρ, Ρομπέρ Ντεσνός κ.ά.), κάνει κάμψεις. Μάλιστα, εκείνο που μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ο ρυθμός που ακολουθεί κατά την εκτέλεση των ασκήσεων, ο οποίος είναι δαιμονιώδης. Εκτελεί τις επαναλήψεις τόσο γρήγορα που με κάνει να ανακαλέσω τον Θανάση Βέγγο. Το εν λόγω άτομο δείχνει να αγνοεί ενσυνείδητα τα έκπληκτα μάτια των περαστικών. Είναι απόλυτα συγκεντρωμένο στον σκοπό του που δεν είναι άλλος από το να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε.
Η σκηνή που περνά από τα μάτια μου δε διαρκεί παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα, ωστόσο αρκεί για να διαγράψει ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Επικροτώ τη συγκεκριμένη εικαστική παρέμβαση και την αντιπαραβάλλω με αντίστοιχες που πραγματοποιεί μια ομάδα στη Θεσσαλονίκη. Μάλλον όχι αντίστοιχες διότι η συγκεκριμένη διατηρεί το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, δεν είναι προγραμματισμένη αλλά αφόρητα ενστικτώδης και αυθόρμητη.
Και ανεξάρτητη, κυρίως ανεξάρτητη. Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι με τέτοιες παρεμβάσεις οφείλουμε όλοι να διατρανώσουμε την αντίδρασή μας στην παρακμή στην οποία μας έχουν τάξει. Την αντίδρασή μας στην πολιτική χυδαιολογία, στην οικονομική ανέχεια, στην κοινωνική αποξένωση και τέλος στον ρατσιστικό εκμαυλισμό. Ως συνειδητοποιημένοι couch potatoes το οφείλουμε στους εαυτούς μας πρώτα και έπειτα στους υπόλοιπους να εκσφενδονίσουμε όσο πιο μακριά γίνεται τα τηλεκοντρόλ της μετανεωτερικής παγκοσμιοποιημένης προπαγάνδας...
Ήρθε ο καιρός οι οσφυοκάμπτες να... πάρουν κάποιες κάμψεις...

Έχω την καρδιά της

2010-12-02T03:14:00.000-08:00

Διάβασα πολύ πρόσφατα ένα κείμενο του Rene Magritte το οποίο έχει γραφεί για μια πολύ σημαντική γνωριμία της ζωής μου... Το παραθέτω αυτούσιο:

Έχω την καρδιά της. Σηκώνει τα μάτια, αλλάζουν χρώμα. Με οδηγεί, αναπνέω ένα άρωμα που με καίει. Δεν αισθάνεται καμία ενόχληση. Αντίθετα, κάθε της κίνηση είναι ένα θαύμα.

Η κίνηση για να την κατακτήσω πίστευα πως ίσως με κατέστρεφε και πως δεν θα τα κατάφερνα παρά μετά από πολλές προσπάθειες. Τη διάλεξα χωρίς κανένα δισταγμό. Ζούσε στο περιβάλλον μου και δεν την είχα ποτέ προσέξει. Η παρουσία της ήταν μια πρόκληση που ξαφνικά ανακάλυψα. Κανένα σημάδι πάνω της δεν άφηνε να μαντέψω τη βιαιότητα του πάθους της.

Πηγαίνουμε μακριά μέσα στις εξοχές΄στο πλησίασμά μας φορτώνονται με στολίδια. Δεν συναντώ εμπόδια΄τίποτε δεν αντιστέκεται σε αυτή τη δύναμη που εκείνη με έκανε να γνωρίσω΄ικανοποιεί όλες τις επιθυμίες, ακόμα και αυτή που μας έρχεται ξαφνικά για μια εκπληκτική περιπέτεια.

Rene Magritte
Distances, No 3, Απρίλιος 1928

Παγιδευμένος

2010-12-02T02:44:00.000-08:00

Παγιδευμένος σ' έναν ασύννεφο γαλάζιο ουρανό στην οροφή του δωματίου μου΄εκεί όπου είναι καρφωμένη μια καρέκλα επάνω στην οποία αναπαύεται μια μποτίλια κόκκινο κρασί. Προσπαθώ απεγνωσμένα ν' αγγίξω τον ουρανό ή τη μποτίλια. Μάταιο. Ένα θηριώδες μαύρο σκυλί είναι δεμένο στο ένα πόδι της καρέκλας και κάθε φορά που επιχειρώ να πλησιάσω μου δείχνει τα λευκά κοφτερά του δόντια.

Οπισθοχωρώ και ανασυντάσσω τις δυνάμεις μου. Εξαπολύω νέα επίθεση η οποία στέφεται εκ νέου με αποτυχία. Η μποτίλια, ωστόσο, εκτρέπεται, πέφτει. Και το κρασί αρχίζει να κυλά στις φλέβες του ονείρου μου...
Ξυπνώ και στο στόμα μου έχω τη γεύση γλυκού κόκκινου κρασιού. Η οροφή του δωματίου μου παραμένει ένας ασύννεφος γαλάζιος ουρανός που μάταια προσπαθώ ν' αγγίξω...

Ε.Α.
Για την αντιγραφή Monokerws.

Η συνάντηση

2010-10-01T11:39:00.000-07:00

Πρέπει να 'χουν περάσει δύο μήνες από τότε... Μπορεί και όχι. Ποιος τον συμμερίζεται τον χρόνο όμως; Άλλωστε συνηθίζουν να λένε ότι ο χρόνος σταματά, ότι διαστέλλεται, ότι παρατείνεται, ότι μακραίνει, ότι είναι μια διάσταση που έχουν επινοήσει εκείνοι που αποζητούν τον αυτοπροσδιορισμό.

Περπατάω λοιπόν στην οδό Τσιμισκή στο κέντρο της πόλης γύρω στις 9 το πρωί (νάτος πάλι ο πανδαμάτωρ χρόνος). Η ένταση στα ακουστικά μου να ερωτοτροπεί με τη ρήξη τυμπάνου, το βήμα μου γοργό και μεγάλο, όπως σχεδόν πάντα, και... να τη, τη βλέπω να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση προς το μέρος μου, περπατώντας στο ίδιο πεζοδρόμιο, να με πλησιάζει με αυτό το λάγνο ύφος της συμφοράς. Βαμμένη στο πρόσωπο σαν άλλη παλλακίδα του Ναγκίζα Όσιμα (βλ. Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων) και η πρώτη σκέψη που προσγειώνεται στο μυαλό μου είναι αν είδε ποτέ τον εαυτό της στον καθρέφτη πριν βγει από την εξώπορτα του σπιτιού της. Η δεύτερη απορία: γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της πρωινιάτικα; Γεμάτη αυτοπεποίθηση, αυταρέσκεια, έμπλεη ματαιοδοξίας (που θα 'λεγε κι ένας γνωστός μου) περπατά κι αποζητά τα βλέμματα να καρφώνονται πάνω της πρόστυχα, αδιάκριτα, και σαρκοβόρα. Προσπαθώ να καταλάβω από που αντλεί όλο αυτό το μεγαλείο της κενοδοξίας, ψάχνω απελπισμένα να διακρίνω ένα σημάδι, ώσπου τα μάτια μου καρφώνονται στα πόδια της και δεν εννοώ τις γάμπες ή τους μηρούς της, αλλά τα παπούτσια της. Για την ακρίβεια τα σανδάλια της... Αυτά τα υπέροχα, μοναδικά, χρυσά, αστραφτερά σανδάλια που φτάνουν μέχρι το ύψος των γονάτων της. Αίφνης αντιλαμβάνομαι ότι αυτά τα σανδάλια αποτελούν τη λύση του μυστηρίου. Σε αυτά ακριβώς οφείλεται η όλη αυτοπεποίθηση και σε αυτά είναι που βρίσκει η γυναικεία ματαιοδοξία την απόλυτη έκφρασή της.

Ωστόσο, με παραπέμπουν σε κάτι απροσδιόριστα γνωστό. Συνειρμικά σκέφτομαι τα σανδάλια του Αχιλλέα, και επαγωγικά αντικαθιστώ τη γυναίκα με τα "κομψά μινιμαλιστικά shimmering μεταλλικά της σανδάλια" στη σκέψη μου με τη μετενσάρκωση του γιου της Θέτιδας. Είδα τον Αχιλλέα μπροστά μου χωμένο στο κορμί μιας άγνωστης και δεν τον χαιρέτησα. Πόσο εμπαθής και βλάσφημος μπορεί να είμαι, σκέφτηκα...

Με προσπέρασε δίχως να μου ρίξει έστω ένα βλέμμα... Εγώ συνέχισα το δρόμο μου έχοντας καρφωμένο στο μυαλό μου τον Αχιλλέα και τα σανδάλια του. Πόσο γελοία μου φαινόταν, πόσο επιτηδευμένη, πόσο κουραστικά ελαφριά με εκείνα τα σανδάλια που δεν πρόσεξα αν στη φτέρνα είχαν φτερά, μήπως τελικά δεν ήταν η μετενσάρκωση του Αχιλλέα, αλλά του γοργοπόδαρου Ερμή με τα φτερωτά πέδιλα...

Περί εμμονών

2010-08-19T08:23:00.000-07:00

Θυμήθηκα μια κουβέντα που μου είχε πει κάποιος φίλος στο παρελθόν. Με είχε κατηγορήσει λοιπόν μεταξύ αστείου και σοβαρού πως σε ό,τι αφορά τη μουσική είμαι ένας άνθρωπος με εμμονές. Μάλιστα τεκμηρίωσε τα λεγόμενά του τονίζοντας ότι όποτε γνωρίζω μία καινούργια ή και παλιά (άγνωστη προς εμένα πάντως) μπάντα, είμαι ικανός να αγοράσω όλα τα άλμπουμ που αυτή έχει βγάλει. Έχοντας λοιπόν στο μυαλό μου αυτή την παλιά ρήση περί εμμονής σκέφτομαι πλέον ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει (ταιριάζει γάντι που λένε) και με τους συγγραφείς που κατά καιρούς διαβάζω.
Δεν ικανοποιούμαι σχεδόν ποτέ. Αυτό γίνεται μόνον όταν καταφέρω να διαβάσω όλα τα βιβλία που έχουν εκδώσει. Κάτι αντίστοιχο μου συμβαίνει και με τον Χούλιο Κορτάσαρ. Από τη στιγμή που διάβασα το πρώτο του βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου "απέκτησα" την εμμονή να διαβάσω τα άπαντα από τον μεγάλο Αργεντινό συγγραφέα στον οποίο έχω αναφερθεί ουκ ολίγες φορές και με τα πλέον κολακευτικά λόγια οφείλω να ομολογήσω για τη συγγραφική, αισθητική, φιλοσοφική, καλλιτεχνική (και δεν συμμαζεύεται) αξία των πονημάτων του.
Πριν κάποιες ώρες ολοκλήρωσα την ανάγνωση του "Βιβλίου του Μανουέλ" και αυτό που συνειδητοποίησα είναι πως οι εμμονές δεν είναι απαραιτήτως ανασταλτικοί παράγοντες. Ίσα ίσα αντιλήφθηκα ότι οι εμμονές μου έχουν μετασχηματιστεί σε λόγους για τους οποίους υπάρχω και με τη σταδιακή αποδαιμονοποίησή και απομυθοποίησή τους καταφέρνω να γίνομαι καλύτερος για μένα πρώτα και για τους άλλους έπειτα.
Κατέληξα βέβαια και σε ένα ακόμη συμπέρασμα. Ότι όλα όσα διαβάζω, ακούω και βλέπω συνδέονται μεταξύ τους με έναν ασπροσδιόριστο υπόγειο τρόπο κάνοντάς με τελικά αυτό που είμαι ή δεν είμαι. Ζήτω οι εμμονές λοιπόν, ζήτω η απροσδιοριστία, ζήτω η τυχαιότητα των επιλογών. Αν μετουσιωθούμε σε κοινωνούς και συμμετόχους των παιχνιδιών που μας παίζουν οι εμμονές μας θεωρώ ότι μόνο κερδισμένοι μπορούμε να βγούμε...
Μπορεί να είναι κι εκείνο που είχε πει ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες ότι "όλοι γράφουμε το ίδιο βιβλίο"...

Bonobo - Prelude

2010-08-08T01:31:00.000-07:00

Μια βόλτα από το Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

2010-06-08T08:21:00.000-07:00

Παραδοσιακά, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στο φετινό Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Βέβαια κάθε χρόνο έχω και κάποιο διαφορετικό "θύμα" που ανέχεται τις πολύωρες αναζητήσεις μου μπροστά από τους πάγκους με τα βιβλία.
Πέρυσι ήταν η Χ., φέτος ο Ε. Ο άνθρωπος είχε όλη την καλή διάθεση να με ακολουθήσει στην αναζήτηση νέων αναγνωσμάτων. Ωστόσο, δεν τον είχα προειδοποιήσει για τις εμμονές που με κατακυριεύουν κάθε φορά που επισκέπτομαι τον θεσμό. Εμμονές που άπτονται των εκδοτικών οίκων με τους οποίους νιώθω ιδιαίτερα και αδιόρατα συνδεδεμένος. Αποτέλεσμα να ερευνώ σε συγκεκριμένους εκδοτικούς οίκους για συγκεκριμένα αναγνώσματα. Ο Ε. με ακολουθούσε υπομονετικά δίχως να διαμαρτύρεται και για να είμαι ειλικρινής δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν τελικά το έπραττε. Το πρόβλημα είναι ότι όταν φτάνω μπροστά στους πάγκους νιώθω μια ακατανίκητη έλξη που με κάνει να ξεχνώ το ο,τιδήποτε και το χειρότερο τον οποιονδήποτε. Αυτή η παροδική (πολλές φορές όμως χρονοβόρα) "αμνησία" έχει ως συνέπεια να απομονώνομαι και να λειτουργώ ως κατασκεύασμα ρομποτικής.
Όπως και να 'χει πάντως φέτος ήμουν εξαιρετικά γρήγορος αφού κατάφερα να ολοκληρώσω την αναζήτησή μου εντός μιας ώρας και να αγοράσω μόλις τρία βιβλία...
Ζητώ λοιπόν ετεροχρονισμένα συγνώμη από τον Ε. και του υπόσχομαι του χρόνου να μην τον υποβάλλω σε παρόμοιο μαρτύριο. Κάποιον άλλον θα βρω...

ΥΓ: Το 28ο Φεστιβάλ Βιβλίου λήγει στις 13 Ιουνίου και παρά τη δυσχερή οικονομική συγκυρία και τους θηλυκούς (κατά Κορτάσαρ) στην πλειοψηφία τους τίτλους, αξίζει της ελάχιστης προσοχής μας...

Gotan Project - Rayuela

2010-06-05T01:23:00.000-07:00

Όλα είναι... λέξεις

2010-06-05T00:28:00.000-07:00

Τον τελευταίο καιρό, μεταξύ πολλών άλλων αναγνωσμάτων, επανήλθα στο Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ। Αυτή τη φορά βέβαια επιχειρώ τη δεύτερη εναλλακτική ανάγνωση του βιβλίου που προτείνεται και από τον ίδιο τον συγγραφέα। Νομίζω ότι αρχικά οφείλω να διευκρινίσω προς όλους ότι Το Κουτσό αποτελεί κατά την ομολογουμένως ταπεινότατη άποψή μου το πιο ενδιαφέρον (να τολμήσω να πω το καλύτερο;) μυθιστόρημα που έπεσε ποτέ στα χέρια μου (κατά το έπεσε στα νύχια μου)। Ίσως να συγκρίνεται σε απαράμιλλη αισθητική προσέγγιση και σε γνωσιολογική συμπεριφορά (sic), -σύμφωνα πάντα με το προσωπικό μου αισθητήριο- με τον Οδυσσέα του Τζέημς Τζόυς।
Σε αυτό, λοιπόν, το χειμαρρώδες και ουκ ολίγες φορές δαιδαλώδες μυθιστόρημα αυτό που έχει την αίσθηση ο αναγνώστης του ότι κυριαρχεί είναι... η λέξη। Και εξηγούμαι। Ο αναγνώστης νιώθει ότι σκοπός του συγγραφέα είναι να γράψει όσο πιο απλά γίνεται, να αποστασιοποιηθεί εμφανώς από τις λογοτεχνίζουσες προσεγγίσεις και επιρροές που τον καταδιώκουν। Στόχος είναι η λέξη, η εύρεση της κατάλληλης λέξης που θα καταγράψει αυτό ακριβώς που σκέφτεται, την ιδέα, δίχως φιοριτούρες και βερμπαλισμούς। Η γλώσσα και η παρανόησή της λογικής της (σύμφωνα και με τον φιλόσοφο Βιτγκενστάιν) διαχέεται εντέχνως σε όλο το κείμενο।
Ο Κορτάσαρ καταφέρνει να αποδώσει όλα τα νοήματα που θέλει να διοχετεύσει χρησιμοποιώντας μια γλώσσα καθαρή, απλή και ουδόλως απλοϊκή। Η λέξη λοιπόν, το σημαίνον και το σημαινόμενον, το δηλούμενο και το αδήλωτο ή αδιόρατο, η πραγματικότητα και το όνειρο που συμπλέκονται και που κάνουν τον αναγνώστη να μπαίνει στον πειρασμό να αναρωτηθεί τι ακριβώς ζει κάθε στιγμή, σύμφωνα βέβαια και με τον δάσκαλο Μπόρχες।
Η λέξη είναι που βασανίζει κι εμένα κάθε στιγμή। Η κατάλληλη χρήση της, η επιλογή της και το αποτέλεσμά της। Διαφορετικό αντίκτυπο, τόσο σε αισθητικό όσο και σε λογικό επίπεδο, έχει η κάθε λέξη για τον κάθε αναγνώστη। Διαφορετικά αντιλαμβάνομαι εγώ την πραγματικότητα και διαφορετικά εσύ। Αλλιώς επιδρά πάνω μου μια λέξη και αλλιώς επάνω σου।
Με αυτές τις σαθρές και σκόρπιες σκέψεις αφήνομαι στην ακρόαση του Rayuela των Gotan Project. Καλή ακρόαση σε όλους...

Ένα κείμενο δίχως λόγο

2010-02-10T02:27:00.000-08:00

Χθες βράδυ έτυχε να καθήσω και να δω ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ1 για τον Rene Magritte, τον Βέλγο σουρεαλιστή ζωγράφο. Βλέποντας το έργο του, τους πιο σημαντικούς πίνακες του οποίου γνώριζα, αντιλήφθηκα ότι είχε διαφύγει της προσοχής μου ένας πανέμορφος πίνακας με τίτλο, αν δεν απατώμαι, "Οι ερωτευμένοι"(βλ. αριστερά).

Ε, λοιπόν όταν είδα αυτόν τον πίνακα θυμήθηκα μια φωτογραφία σ' ένα τοπικό περιοδικό που απεικόνιζε τη "διαμαρτυρία ή καλλιτεχνική εκδήλωση δρόμου" μιας επίσης τοπικής ομάδας που επιδίδεται σε ενδιαφέροντα, άσκοπα, περιπετειώδη, άστοχα, ηλίθια, γκροτέσκα (ανάλογα με την εκάστοτε ανάγνωση του καθενός) δρώμενα. Ο εγκέφαλός μου αρνείται πεισματικά να μου αποκαλύψει το όνομα της εν λόγω ομάδας και η νωχελικότητά μου δεν μου επιτρέπει να το ερευνήσω στο διαδίκτυο κι ίσως να μην έχει και ιδιαίτερη σημασία. Το μόνο που γνωρίζω γι' αυτήν είναι ότι ηγέτης, επικεφαλής της έχει τοποθετηθεί ένας σκηνοθέτης. Η ομάδα αυτή λοιπόν αναπαριστούσε ζωντανά τον πίνακα του Magritte χρησιμοποιώντας διάφορα ζευγάρια την ταυτότητα των οποίων δεν ανακάλυπτες ποτέ. Το δρώμενο έλαβε χώρα στην γνωστή οδό της Θεσσαλονίκης, Ναυαρίνου, μια μουντή μέρα αν θυμάμαι καλά τη φωτογραφία. Δυό άτομα άγνωστης ταυτότητας με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους από ένα λευκό πανί φιλιόντουσαν στη μέση του δρόμου. Οι συμβολισμοί θα πει κάποιος είναι πολλοί. Για την παγκοσμιότητα του έρωτα, για το τυχαίο της επιλογής συντρόφου, για το ασφαλές σεξ, για τα σύνορα και τα στεγανά που δεν γνωρίζει ο έρωτας, κ.ά.

Ο Magritte, ωστόσο, είχε πει ότι η ζωγραφική του είναι ορατές εικόνες που δεν κρύβουν κάτι, απλά προκαλούν μυστήριο. "Οι πίνακές μου δεν σημαίνουν κάτι, επειδή και το μυστήριο δεν σημαίνει κάτι — είναι απλά άγνωστο", σημείωνε. Αυτόν τον σκοπό θέλω κι εγώ να υπηρετούν τα κείμενά μου, δηλαδή να μην κρύβουν κάτι, αλλά να προκαλούν μυστήριο, να γοητεύουν λόγω αυτού του μυστηρίου και μόνον. Φευ...

Όσο για τις ομάδες δεν πιστεύω σε αυτές εωσότου δημιουργήσω τη δική μου...

Red Tape

2010-02-10T02:14:00.000-08:00

Όσοι κάνετε τον κόπο και βγάζετε τα μάτια σας διαβάζοντας το ιστολόγιό μου, καλό θα είναι να κάνετε ακόμη έναν και να πάτε να δείτε τους Red Tape του φίλου Νίκου...

Craig Walker

2010-02-10T01:44:00.000-08:00

Ο πρώην φροντμαν των Archive, Craig Walker, κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Siamese". Το ομώνυμο κομμάτι θυμίζει αρκετά τις παλιές καλές εποχές. Κι ο υπόλοιπος δίσκος, ωστόσο, δεν πάει πίσω, με πιο ταξιδιάρικη διάθεση βέβαια. Αξίζει να τον ακούσετε... Η διασκευή στο Perfect Day αξιόλογη, o Lou Reed δεν θα του κάνει μήνυση...

I can't barely speak and make a sound

you make me feel secure

when you' re around

cause i love you, i really love you...

Compass

2010-01-09T02:48:00.000-08:00

Για τους λάτρεις της καλής μουσικής, αυτόν τον μήνα το ιστολόγιο προτείνει τον νέο δίσκο των Bye Bye Bicycle με τίτλο "Compass". Καλή ακρόαση σε εκείνους που θα τον "κατεβάσουν" και στη συνέχεια βέβαια θα τον αγοράσουν...

Ian ξανά στην πόλη...

2010-01-06T08:13:00.000-08:00

Δεν πρέπει να πέρασε πάνω από ένας μήνας όταν δέχτηκα στο κινητό μου ένα μήνυμα από τον φίλο μου Α. που έγραφε ότι ο Ian Brown επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για μια συναυλία στις 26 Φεβρουαρίου. Ήταν το μήνυμα που περίμενα πολύ καιρό και το οποίο με εκτίναξε σε χαοτικές περιοχές ανακούφισης και ευτυχίας. Πάει καιρός από τότε που είχα πάρει από το χέρι τη Χ. και την οδήγησα στον Μύλο για να δούμε την ψυχή των Stone Roses, για να λικνιστούμε στους ρυθμούς της indie electronica, του Manchester Rave που μας χάρισε απλόχερα ο "πίθηκος".
Πλέον, έχοντας στις αποσκευές του ακόμη έναν καταπληκτικό προσωπικό δίσκο με τίτλο "My Way" ο Ian μου κάνει τη χάρη να τον ξαναδώ. Να τον ξαναδώ να επιδίδεται στο επιτόπιο τρέξιμο επί σκηνής, να περιστρέφει το καλώδιο του μικροφώνου του γύρω από τον λαιμό του, να φτύνει νερό με κακεντρέχεια, να τραγουδά μαζί μου το F.E.A.R., ίσως το πιο έξυπνο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ κατά την ταπεινότατη γνώμη μου.
Το "Stelify" στον νέο δίσκο αποδεικνύει γιατί ο Ian δεν θα στερέψει ποτέ από ιδιοφυείς μουσικές ιδέες κι από απλές, αλλά επουδενί απλοϊκές, μελωδίες. Τα εισιτήρια δεν έχουν αρχίσει ακόμη να κυκλοφορούν. Στην αναμονή λοιπόν...
Καλώς να ορίσετε στην πόλη μας ξανά κύριε Brown. Οι πιστοί σας φίλοι θα είναι εκεί για να σας δείξουν πως ξέρουν να εκτιμούν την προσφορά σας στην Madchester ιδεολογία...

I made a shrine, I made it for you
I see you are an angel
All the things that you do
And now I found tomorrow
With you I'm miles high
Shining like a diamond
in the darkness of the sky.

Σημειώσεις ενός κοσμοπολίτη

2009-11-14T07:49:00.000-08:00

Αυτόν τον καιρό έτυχε (ίσως και όχι) να διαβάζω το βιβλίο του χιλιανού συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα με τίτλο: Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου. Πρόκειται για ένα σταχυολόγημα κάποιων σύντομων κειμένων του, κάποιων άρθρων του, κάποιων μικρών, αλλά πανέμορφων ιστοριών και κάποιων γεγονότων που επέλεξε να μοιραστεί μαζί μου, καθώς και με όλους τους άλλους αναγνώστες του.
Η κριτική του Σεπούλβεδα για τον άκρως ιμεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η κριτική του προς το πρόσωπο του πρώην προέδρου των ΗΠΑ (και ανέκαθεν ηλίθιου) Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, όπως και στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Χοσέ Μαρία Αθνάρ, είναι τουλάχιστον απολαυστική και αρκούντως εύστοχη. Το κείμενό του για τον ξυλοδαρμό ενός οπαδού από τον "μεγάλο" (;) (σε ηλικία πια) ποδοσφαιριστή Ριβάλντο καταδεικνύει με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο πως ένας άσημος που έμαθε να κλωτσάει ένα στρογγυλό τόπι στις βραζιλιάνικες αλάνες μετατρέπεται σε ένα πλούσιο κακομαθημένο κωλόπαιδο (sic)!
Δεν χορταίνω να διαβάζω τις μικρές ιστορίες του Σεπούλβεδα διότι μέσα από αυτές γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, μαθαίνω για τόπους που μπορεί να μην αντικρίσω ποτέ και αντιλαμβάνομαι τον ρόλο που παίζουν κάποιοι που διαχειρίζονται τις τύχες των πολλών, δίχως αιδώ. Μαθαίνω κι εγώ με τη σειρά μου να παθιάζομαι για τα μικρά, αλλά καθόλου ασήμαντα αυτού του κόσμου.
"Η πιο επικίνδυνη δικτατορία που υπάρχει σήμερα σε όλο τον κόσμο είναι αυτή τού να μη σκέφτεσαι" είχε δηλώσει ο κοσμοπολίτης συγγραφέας που εξορίστηκε από την πατρίδα του λόγω της δικτατορίας του επικίνδυνου Πινοτσέτ. Και πόσο δίκιο είχε...

Ο ρυθμός της καρδιάς μου είναι ένας ρυθμός αιώνιος

2009-10-28T06:55:00.000-07:00

Αντιγράφω απόσπασμα από το "Ο ρυθμός της καρδιάς μου είναι ένας ρυθμός αιώνιος" του Πωλ Ελυάρ.

Το παραλήρημα δεν διαθέτει πια φωτεινές διαφημίσεις. Η βλακεία δεν έχει πια γλώσσα για να εκφρασθεί. Δεν υπάρχουν πια εβραιόπουλα να κάψουμε στα κρεματόρια, ούτε πουτάνες που να μας προκαλούν θλίψη, ούτε στρατιώτες για να σκοτωθούν, ούτε παλιοτόμαρα να χοντραίνουν. Κανείς δεν χρειάζεται να κρύβεται, κανείς δεν έχει ανάγκη να λέει ψέμματα, δεν υπάρχει πια τίποτα να απαρνηθούμε. Δεν υπάρχουν πια διανοούμενοι, ούτε εγχειρίδια για να αυτοεκτιμηθούμε ή να αυτοπεριφρονηθούμε ανάλογα αν οι τσέπες μας είναι τρύπιες ή γεμάτες μέχρι σκασμού. Το παρελθόν είναι ένα σπασμένο αυγό, το μέλλον ένα αυγό που επωάζεται. Το παρόν, είναι η καρδιά μου. Ο ρυθμός της καρδιάς μου είναι ένας ρυθμός αιώνιος.

Τα μονοπάτια και οι Δρόμοι της Ποίησης

Δίχως στιγμή πια να διστάσω

2009-10-28T05:52:00.000-07:00

Αυτοσχεδίασα μια ευτυχία για να πέσω μέσα
Μα όλο διστάζω να βουτήξω
Έχω μάθει μάλλον να 'μαι απελπισμένος
Και δε σκοπεύω σύντομα
Ν' απαρνηθώ τη φύση μου.
Οι άνθρωποι με κοίταζαν κι έβλεπαν άλλον.
Εκείνον που τους πρόσφερα απλόχερα
Διότι αν τους έδειχνα εμένα θα έφριτταν
Θα ζήλευαν και σίγουρα θα καιροφυλακτούσαν.
Κατασκεύασα έναν κήπο από ρώγες
Και από σύννεφα διογκωμένα σα σπουργίτια
Φύτεψα έναν θεό-νάνο μήπως και μεγαλώσει
Και κάθισα και σκέφτηκα πόσους έχω προδώσει.
Απεχθανόμουνα τα ψεύδη τους, μα όλο
Εκεί κοντά θα τριγυρνούσα σαν μαικήνας,
Περιφρονούσα τις ιδέες τους, μα όλο
Μ' αυτές καταπιανόμουνα σαν ύαινα
Που 'γλυφε το αθέλητο δέρμα χωρίς να το
Κατασπαράζει.
Έβρισκα ευχαρίστηση να παίζω με τα
Αισθήματα των άλλων,
Να ρίχνω σε πηγάδια την αγάπη τους,
Να τους κοιμίζω κι ύστερα
Να τους τρέφω μ' εφιάλτες,
Να τους γεμίζω το μυαλό με εικασίες
Κι όταν ξυπνούν να τους σκοτώνω
Δίχως στιγμή πια να διστάσω.

Ε.Α. 22-10-2009

Ο Θ. που με φώναζε Κρίστο...

2009-07-23T01:57:00.000-07:00

Κάπου στο Ταξίδι στην άκρη της νύχτας ο Σελίν γράφει ότι "δεν θα 'ταν καθόλου άσκημα αν υπήρχε κάποιο κόλπο για να ξεδιακρίνεις τους καλούς από τους κακούς".

Ε, λοιπόν δεν ξέρω αν βρήκα το κόλπο, αλλά σήμερα σίγουρα βρήκα μια ένδειξη...

Από τή στιγμή που επέστραψα στη Θεσσαλονίκη για δεύτερη φορά, ελέω στρατιωτικού καθήκοντος (sic), δε ζούσα και στις πιο νεόδμητες πολυκατοικίες της πόλης. Ίσα ίσα άκριβώς το αντίθετο. Αυτό βέβαια δεν έδειχνε να με αποθαρρύνει ιδιαίτερα, παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζα στα διαμερίσματα όπου έμεινα, κυρίως υδραυλικής και ηλεκτρολογικής φύσης. Κάπως έτσι έτυχε να γνωριστώ με τον Θ., ένα παιδί που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου, παρότι έχω ξεχάσει πώς ακριβώς συνέβη η πρώτη μας γνωριμία. Δεν έχει και μεγάλη σημασία άλλωστε. Ο Θ. ήταν ένα παιδί, πάνω κάτω στην ηλικία μου, μάλλον συνομίληκός μου, με ξανθά μαλλιά, μεγάλα εκφραστικά γαλανά μάτια και μικρό ανάστημα. Ήταν η επιτομή αυτού που λένε "σκληρά εργαζόμενος νέος", εργατικός, από το πρωί έως το βράδι με τη φόρμα εργασίας του. Όσες φορές χρειάστηκε να τον καλέσω να με βοηθήσει με τις διαρροές, τις υδραυλικές κακοτεχνίες - ανωμαλίες του εκάστοτε σπιτιού μου, ήταν πάντα εκεί, ακόμα και τις Κυριακές. Πάντα με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του με εξυπηρετούσε, αντιμετώπιζοντας κάθε πρόβλημα και πολλλές φορές αρνούμενος να μου πάρει χρήματα! Τον θυμάμαι να μου λέει: "Κρίστο, δώσε ό,τι νομίζεις!" Με έλεγε Κρίστο διότι γενέτειρά του ήταν η Αλβανία, αλλά σε πολύ μικρή ηλικία ήλθε με τον αδελφό του στη Θεσσαλονίκη αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα. Πάντα πίστευα ότι οι άνθρωποι βάζοντας ταμπέλες, διακρίνοντας τους άλλους ανάλογα με το χρώμα, την υπηκότητά τους ή τη γλώσσα τους, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να δημιουργούν μίση και έχθρες, ουσιαστικά ανύπαρκτες.

Με τον Θ. ήμασταν γείτονες. Κάθε φορά που με συναντούσε τυχαία στο δρόμο πάντα με καλημέριζε, με χαιρετούσε και το καλοσυνάτο του χαμόγελο διαγραφόταν πάλι στα χείλη του. Μάλιστα, έδειχνε ειλικρινές ενδιαφέρον για τη δουλειά μου, ρωτώντας με για το ραδιόφωνο, την τηλεόραση ή την εφημερίδα. Με ρωτούσε πάντα τι κάνει η Χ. την οποία έλεγε Κ. Πάντα, όταν με έβλεπε, σταματούσε να μου μιλήσει. Τον συμπαθούσα πολύ τον Θ. διότι στα μάτια του αντικατοπτριζόταν η καλοσύνη, η ευαισθησία, η αθωότητα...

Κάποιο πρωί πριν λίγο καιρό δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τη Χ. με το οποίο με ενημέρωνε ότι ο Θ. ήταν νεκρός. Είδε ένα χαρτί σε μια κολώνα. Δεν το πίστευα. Αρνιόμουν να το χωνέψω. Ωστόσο ήταν αλήθεια. Την τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν φανερά αδυνατισμένος και η υγεία του φαινόταν πολύ κλονισμένη. Τον ρώτησα τι είχε και συνοφρυωμένος, ίσως για πρώτη φορά μπροστά μου. μου απάντησε μονολεκτικά: "Προβλήματα". Του συνέστησα να προσέχει την υγεία του, σεβόμενος την ανάγκη του να μη μου μιλήσει περαιτέρω. Τον αποχαιρέτησα κι ήταν η τελευταία φορά που τον είδα.

Σήμερα βρήκα τον αδελφό του στο δρόμο και του μίλησα. Μου είπε ότι όλοι είναι συγκλονισμένοι διότι ο Θ. επέλεξε να φύγει πρόωρα. Δεν ήξερα τι να του πω. Ένιωθα τις λέξεις να ζυγίζουν τόνους ολάκερους, το στόμα μου πιο στεγνό κι από έρημο. Όταν μου έκανε την ερώτηση "γιατί οι καλοί να φεύγουν", σάστισα. Δεν ήξερα τι να του απαντήσω. Ένιωθα ανίκανος να νιώσω τον πόνο του, ένιωθα ότι η κάθε λέξη που εκστόμιζα δεν είχε κανένα μα κανένα απολύτως νόημα.

Θυμήθηκα τα λόγια του Σελίν και κατάλαβα ότι οι καλοί φεύγουν πιο γρήγορα κι ότι ώσπου να βρεις το κόλπο για να ξεχωρίσεις τους καλούς από τους κακούς είναι πολύ αργά. Οι καλοί έχουν ήδη φύγει. Ίσως το κόλπο να είναι αυτό ακριβώς. Ότι οι καλοί φεύγουν πρόωρα...

Κατάλαβα και κάτι ακόμη. Ότι όσοι αρνούνται να μεγαλώσουν, όσοι παραμένουν ευαίσθητοι γίνονται τροφή για τα θηρία. Τα θηρία είναι εκείνοι που σταδιακά εξαγριώνονται, απανθρωπίζονται, στιλβώνονται με απανθρωπιά και που όπως αναφέρει ο Σελίν: "Δεν ξέρουν ποιους να ξυπνήσουν πια γερνώντας, τους ζωντανούς ή τους νεκρούς".

ΥΓ προς τον φίλο Ανδρέα: Ο θάνατος δεν είναι η πηγή έμπνευσής μου, ωστόσο δεν θα σταματήσω να γράφω γι' αυτόν...

Αποκάλυψη του κόσμου

2009-07-20T01:15:00.000-07:00

Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα από το "Ελευθερία ή έρωτας!" του Ρομπέρ Ντεσνός:

...Από το ανοιχτό παράθυρο κοιτούσαμε τα σύννεφα να πρήζονται μακριά, πίσω από το τσίρκο των γκαζοζέν, και να απειλούν τη θερμή λαχανιασμένη πόλη. Η μυρωδιά των καλοκαιριάτικων πεζοδρομίων ανέβαινε ζαλιστική, και οι πόθοι οι ερωτικοί γίνονταν πιο βαρείς και πιο ζοφώδεις. Η Μαμπέλ κι εγώ, σφιχταγκαλιασμένοι, άλαλοι, κοιτούσαμε.

"Σηκώθηκα. Άρπαξα από ένα ράφι ένα μεγάλο μπουκάλι άρωμα και σταγόνα τη σταγόνα άρχισα να απλώνω το περιεχόμενό του στο κορμί αυτής της γυναίκας. Η μια μετά την άλλη οι σταγόνες έπεφταν στις μυτερές κορυφές του στήθους, στον αφαλό, σε κάθε δάχτυλο, στο λαιμό, στα πιο βαθιά, στα μύχια της. Όταν κάποτε έμαθα ότι έμελλε να πεθάνει από αυτή την ηδονή που την έδενε κόμπο στο ντιβάνι, με έπιασε φρενίτιδα. Οι σταγόνες έπεφταν στα ρουθούνια, στα μάτια, στο στόμα. Σύντομα το κορμί της είχε ποτιστεί ολόκληρο.

"Μια ανάσα σπασμωδική ήταν πάνω της το μόνο σημάδι ζωής, όταν πρόσεξα ότι το φιαλίδιο ήταν άδειο. Η μυρωδιά του αρώματος απλωνόταν στο δωμάτιο. Είχα μεθύσει από το όνειρο. Έσπασα το λαιμό της μπουκάλας και έμπηξα το πριονωτό απομεινάρι διαδοχικά στα μάτια, στα χείλη, στην κοιλιά, στο στήθος.

"Έπειτα έφυγα βουτηγμένος ολόκληρος στο τριπλό άρωμα του αίματος, του έρωτα και του κεχριμπαριού.

"Έκλεισα την πόρτα πίσω μου.

"Από καιρό σε καιρό περνάω από αυτόν το δρόμο. Κοιτάζω το ανοιχτό παράθυρο όπου ακόμα σαλεύει η κουρτίνα. Φαντάζομαι τη Μαμπέλ με τα μάτια κατακόκκινα από το πηγμένο αίμα. Και φεύγω"...

Δώς μου αυτή τη γεύση...

2009-06-25T01:14:00.000-07:00

Θεωρούσα ότι η εξαΰλωση ήταν αποκλειστικό προνόμιο του πειράματος της Φιλαδέλφειας, αν και νομίζω ότι αυτό δεν αποδείχτηκε ποτέ τελικά. Ωστόσο, αυτή ήταν η πεποίθησή μου έως και την περασμένη Πέμπτη, οπότε μαζί με τη Χ. βρεθήκαμε στη συναυλία του Κ. Β. στη Βαβυλωνία.

Ξεκίνησαν οι Elica μέσα στις πορτοκαλιές (sic) φόρμες εργασίας τους και δεν ήταν καθόλου μα καθόλου κακοί. Απλά ο ήχος τους έχανε λίγο και τα φωνητικά ακουγόντουσαν κάπως απόμακρα! Στη συνέχεια ανέβηκε στη σκηνή ο έχων γενέθλια (τούρτες, κεριά και παρόμοιες αηδίες ευτυχώς δεν έπαιξαν), Κωνσταντίνος, πιο προσιτός κι από τον μπάρμαν του στεκιού σου και πιο ενθουσιώδης από 15χρονο. Ξεκίνησε με κυρίως παλιά γνωστά τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία (Στέρεο Νόβα δεν ακούσαμε) και ακολούθως ανέβηκαν στη σκηνή οι Handy Park για να τον συνοδεύσουν με μια γερή ηλεκτρική δόση από κιθάρες, μπάσο (και τι μπάσο!) και ντραμς στην ηλεκτρική και όχι ηλεκτρονική διάσταση - διασκευή κάποιων αγαπημένων μας κομματιών. Το τρίτο και καλύτερο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μέρος ήταν το πιο χορευτικό. Ήταν η στιγμή που όλοι αρχίσαμε να χορεύουμε σαν τρελοί, ήταν η στιγμή που η μουσική σε εξαϋλώνει, σε παίρνει από κει που βρίσκεσαι και σε ταξιδεύει σε τοπία που δε φαντάστηκες ποτέ, σε περιοχές που το όνειρο αδυνατεί, ίσως, να κατασκευάσει.

Η εξαΰλωσή μου όμως δεν αναφέρεται μόνο στην υπέροχη μουσική και την απίστευτη ενέργεια που πήραμε από τον Κωνσταντίνο και που του την επιστρέψαμε απλόχερα! Οφείλεται και στον κόσμο που είδα να με περιτρυγυρίζει! 'Ηταν σαν να μην βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη, αλλά στην Αθήνα. Ο κόσμος ήταν cool, ντυμένος απλά, αλλά όμορφα και όχι επιτηδευμένα - κιμπάρικα - Θεσσαλονικιώτικα! Και χόρευε! Χόρευε ειλικρινά, ελεύθερα, αβίαστα, ανερυθρίαστα... Τα τρένα περνούσαν παράλληλα κατά μήκος της σκηνής και έδεναν εντελώς αρμονικά με το περιβάλλον. Ήμουν αλλού, βρισκόμουν στην Αθήνα, βρισκόμουν στο Βερολίνο, βρισκόμουν εκεί που ονειρευόμουν, έχοντας πλάι μου αυτή που ονειρευόμουν...

Ο Κωνσταντίνος έκλεισε τη συναυλία με ένα από τα πιο αγαπήμένα μου τραγούδια, το "Δώς μου αυτή τη γεύση" καταφέρνοντας να μας δώσει τη γεύση του πειράματος της Φιλαδέλφειας, τη γεύση της εξαΰλωσης...

Le coup de des (Το ρίξιμο των ζαριών)

2009-04-07T11:50:00.000-07:00

"Χωρίς πολλά λόγια, σε μια πράξη, όπου παίζεται η τύχη, η τύχη πάντοτε πραγματοποιεί την ιδέα της με τη βεβαίωση ή την άρνηση του εαυτού της. Μπροστά στην ύπαρξή της, η άρνηση κι η κατάφαση είναι προορισμένες ν' αποτύχουν. Κλείνει μέσα της τον παραλογισμό, τον προϋποθέτει, σε μια κατάσταση όμως λανθάνουσα, και την εμποδίζει να υπάρχει: ότι επιτρέπει στο Άπειρο να υφίσταται.

Le Cornet est la Corne de licorne - d' unicorne!"

Stephane Mallarme

Επέστρεψα με αυτό το χωρίο από το δραματοποιημένο ποίημα του Mallarme, θέλοντας να συνεχίσω, ει δυνατόν επ' άπειρον, τη συζήτηση πάνω στον νόμο των πιθανοτήτων, των κρυφών αδιόρατων σχέσεων και της δύναμης του τυχαίου, την οποία με τόσο πάθος υπεραμύνομαι. Ο Stephane είναι ο μέντοράς μου, δίχως να το ξέρει φυσικά. Το τυχαίο με έφερε κοντά του, κοντά στα γραπτά του, κοντά στην ιδιοφυία του. Το "unicorne" του, σχετίζεται υπογείως με τον τίτλο τούτου εδώ του blog! Το τυχαίο μου, εμπερικλείει τον παραλογισμό, την αιτιότητα, την αλλαγή, το άπειρο... Μια ζαριά μπορεί να δώσει νόημα στη ζωή μας, μια ζαριά μπορεί να διευθετήσει τα αδιευθέτιστα, μια ζαριά μπορεί να μας φέρει κοντά! Ή

και μια ζαριά μπορεί να μας απογοητεύσει, να μας πάει πίσω, να μας αποτρέψει... Ωστόσο, πάντα θα υπάρχει επόμενη! Μέχρι να σβήσουμε τα μάτια... Αλλά ίσως και μετά... Γι' αυτό ας ρίξουμε τα ζάρια της ζωής μας άφοβα, το τυχαίο θα καθορίσει την ύπαρξή μας και θα μας οδηγήσει σε δρόμους που δε φανταστήκαμε ποτέ!

Κρυφές αδιόρατες σχέσεις

2009-03-09T23:14:00.000-07:00

Είναι κάποιες φορές που νιώθω ότι με ορισμένους συγγραφείς με συνδέει μια σχέση πιο βαθιά από αυτή του απλού αναγνώστη τους. Είναι μια σχέση αδιόρατη, εσωτερική, μοναδική, καρμική ίσως ίσως... Ένας από αυτούς τους συγγραφείς είναι ο Αργεντινός Χούλιο Κορτάσαρ. Η πρώτη "γνωριμία" μου μαζί του σημειώθηκε πολύ ετερόκλητα και υποσυνείδητα θα τολμούσα να παρατηρήσω. Ήμουν στον "Ραγιά", το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο εν Θεσσαλονίκη, όπου περιεργαζόμουν τα ράφια με τα βιβλία, μια προσφιλής μου συνήθεια-τακτική, χωρίς όμως να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, απλά κοιτούσα τίτλους και ονόματα συγγραφέων. Σαν από "θαύμα", σαν ένα χέρι να έσπρωξε το δικό μου χέρι, πήρα μία συλλογή διηγημάτων του Κορτάσαρ (νομίζω(ήταν το "Οκτάεδρο") και μετά όλα πήραν τον δρόμο τους... (Κάτι μου θύμιζε αυτό το όνομα, αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς...)

Κάτι αντίστοι χο έγινε και την περασμένη Κυριακή, οπότε πήγα να αγοράσω εφημερίδες από τον πολύ συμπαθή κύριο Νίκο, όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ. Κάθε Κυριακή, λοιπόν, διαλέγω και αγοράζω μία εκ των εφημερίδων, Καθημερινή, Βήμα και Ελευθεροτυπία. Την περασμένη Κυριακή πήρα την απλή έκδοση της Καθημερινής. Πήγα σπίτι διάβασα τις πολιτικές και κοινωνικές ειδήσεις, αλλά δεν "πείραξα" τις Τέχνες. Μάλιστα όταν η Χ. μου ζήτησε να δει το εν λόγω ένθετο της εφημερίδας, της το απαγόρευσα ρητώς, διότι όπως της εξήγησα δεν θα είχα την ευχαρίστηση να το τσαλακώσω με τα ίδια μου τα χέρια, κάτι που ευτυχώς σεβάστηκε.

Τη Δευτέρα, ωστόσο, ήρθε η ώρα να δω το ένθετο, το οποίο ξεφυλλίζοντας έφερε φευγαλέα στα μάτια μου μια γνωστή φυσιογνωμία. Ήταν η ίδια φωτογραφία του Χούλιο, με αυτή που υπάρχει και στο εξώφυλλο του βιβλίου του "Το Κουτσό", εκδ. Εξάντας, το οποίο διαβάζω (;) αυτή την εποχή... Τι κάνει αυτός εδώ, αναρωτήθηκα, λες και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να τον αντικρίσω σε ένα ένθετο για τις τέχνες! Διάβασα με μανία το κείμενο της Αγγελικής Στουπάκη με τίτλο "Ο λογοτεχνικός θησαυρός του Χ. Κορτάσαρ" (8-3-2009). Ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι θα κυκλοφορήσουν ανέκδοτα διηγήματα, ποιήματα και λοιπά γραπτά του σε μια νέα συλλογή κειμένων με τον τίτλο "Αναπάντεχα Χαρτιά". Και ολοκληρώνοντας το άρθρο σκέφτηκα: Τι πιθανότητες είχα να αγοράσω το Βήμα ή την Ελευθεροτυπία αυτή την Κυριακή;

Πέταξαν τα πουλάκια

2009-02-23T23:03:00.001-08:00

Ο Παλαιοκώστας και ο Ριτζάι πέταξαν σαν πουλάκια προς την ελευθερία τους (δις) κάνοντας χρήση του μοναδικού αξιόπιστου μέσου για αποδράσεις: του ελικοπτέρου. Οι άνθρωποι σε λίγο θα μπούνε στο βιβλίο Γκίνες ως οι φυγάδες που έχουν αποδράσει από τις ίδιες φυλακές, με το ίδιο μέσο, με τον ίδιο κι απαράλλαχτο κινηματογραφικό τρόπο... Και το κράτος παράλυτο μένει απαθές να τους κοιτά να απομακρύνονται προς την πολυπόθητη ελευθερία τους. Βεβαίως μέχρι να τους ξανασυλλάβουν και να ξαναυπάρξει νέα φορά. Διότι θα υπάρξει. Όσο το κράτος βαυκαλίζεται και οι αρμόδιοι ανταλλάσσουν ευθύνες, τόσο θα μεγαλώνει η Λερναία Ύδρα της σαπίλας και της σαθρότητας του συστήματος...
Σαν βγεις στην έξοδο από Κορυδαλλό, να εύχεσαι να υπάρχει θέση στο ελικόπτερο...

Μην ανησυχείτε...

2009-01-16T04:47:00.000-08:00

«Μην ανησυχείτε. Σε όλες τις γωνιές παραφυλάνε μπάτσοι. Αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους», έγραψαν αν δεν κάνω (πάλι) λάθος οι Αντρέ Μπρετόν και Πωλ Ελυάρ, στην Άμωμο Σύλληψη, ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Πόσο επίκαιρο ακούγεται στις μέρες μας το συγκεκριμένο απόφθεγμα; Ο έρωτας, ο λυτρωτής των πάντων, μας εξαϋλώνει δίνοντάς μας τη δυνατότητα να αποφέυγουμε τις εξοστρακισμένες σφαίρες...
Θυμήθηκα ακόμη μία επίκαιρη φράση: «Θα νικήσουν οι συνασπισμένες δυνάμεις τού "γιατί όχι" και του "ζην οπωσδήποτε", θα είναι η τελευταία σταυροφορία πνεύματος», το οποίο έγραψε ο Λουί Αραγκόν.
Γιατί όχι, λοιπόν, σε μια νέα ιδεολογική επανάσταση, σε μια πολιτιστική αναγέννηση, σε ένα νέο μανιφέστο του αντικομφορμισμού και της αχόρταγης επιδίωξης του έρωτα; Οι διανοούμενοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και η κοινωνία αποχαυνώνεται εμπρός από τους τηλεοπτικούς της δέκτες. Ως πότε; Τα όνειρά μας θα επικρατήσουν, θέλουν δε θέλουν κάποιοι...

Μανιφέστο για τη γιορτή

2008-12-18T03:47:00.000-08:00

Αντιγράφω το μανιφέστο από το γερμανικό τμήμα της Καταστασιακής Διεθνούς.

"Μποϋκοτάρετε όλα τα συστήματα κι όλες τις συμβάσεις που βρίσκονται στην εξουσία, αντιμετωπίζοντάς τις σαν αποτυχημένα παιχνίδια (...) Η γιορτή είναι η μισητή τέχνη του λαού. Να 'σαι δημιουργικός σημαίνει να γιορτάζεις με όλα τα πράγματα, μέσα από μια διαρκή αναδημιουργία. Ο Μαρξ έφερε μια επανάσταση στην επιστήμη. Εμείς κάνουμε επανάσταση στη γιορτή (...) Μια επανάσταση χωρίς γιορτή δεν είναι επανάσταση. Δεν υπάρχει καλλιτεχνική ελευθερία χωρίς την εξουσία της γιορτής (...) Με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα απαιτούμε τα παιχνίδια".

Έμπρακτος σουρεαλισμός;

2008-12-10T05:22:00.000-08:00

Χθες βράδυ επιστρέφοντας σπίτι από τη δουλειά μου, αναγκάστηκα να διασχίσω όλη την οδό Ελ. Βενιζέλου στο κέντρο της πόλης. Εικόνες απόλυτης καταστροφής στα καταστήματα εκατέρωθεν του δρόμου. Η αλήθεια είναι ότι μια ανησυχία διαπερνούσε το κορμί μου διότι εκείνη την ώρα γίνονταν επεισόδια στο κέντρο. Είχα έναν φόβο μήπως και έλθω πρόσωπο με πρόσωπο με την κούφια βία... Ωστόσο, συνέχισα ακάθεκτος τον δρόμο μου. Έτσι αναγκάστηκα να περάσω μέσα από τα παλαιοπωλεία της πόλης (το γνωστό σε όλους Μπιτ Μπαζάρ). Και εκεί τι είδα ο άνθρωπος; Ένα κατάστημα ανοιχτό και ο καταστηματάρχης ατάραχος να παίζει τάβλι με κάποιον άλλο. Σκέφτηκα πόσο σουρεαλιστική είναι η εικόνα! Σιγά μην ένα μάτσο ταραξίες τους χαλούσε την παρτίδα! Αλλά προφανώς δεν ήξερα τι με περίμενε λίγο πιο πάνω, όπου είδα έναν άλλο καταστηματάρχη να κάθεται σε ένα τραπεζάκι έξω από το μαγαζί του και να πίνει αμέριμνος το ουισκάκι του! Οι άνθρωποι αυτοί ή δεν είχαν καμία συναίσθηση του κινδύνου ή είναι βαθιά σουρεαλιστές! Βέβαια μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι αν ήταν σουρεαλιστές θα συμμετείχαν στα επεισόδια! Δεν το νομίζω! Ίσως ίσως ο Μπρετόν απλά να εκσφενδόνιζε πατάτες και μπρόκολα προς τους αστυνομικούς!!!

Σημεία των καιρών...

2008-12-09T03:05:00.000-08:00

Ένας μπάτσος που η συμπεριφορά του καθορίζεται από το βαθύ πιστεύω του ότι το περίστροφό του αποτελεί προέκταση του γενετήσιου οργάνου του...

Ένας ανήλικος με μια σφαίρα καρφωμένη στην αθώα του καρδιά και κατ' επέκταση στην καρδιά της δημοκρατίας.

Ένα μάτσο ανεγκέφαλοι, θρασύδειλοι, δίχως ιδεολογικό υπόβαθρο, ταραξίες που καταστρέφουν για να απολαύσουν τη χαρά της καταστροφής κάνοντας την επανάσταση της ανοησίας...

Μία κυβέρνηση απούσα, άτολμη, μουδιασμένη, βυθισμένη στον βούρκο των σκανδάλων και της κωμικοτραγικής επικοινωνιακής της εικόνας... Μια κυβέρνηση ανύπαρκτη...

Μία αντιπολίτευση έρμαιο των μικροπολιτικών πρακτικών...

Μια αστυνομία που στους κόλπους της εκτρέφει εν δυνάμει δολοφόνους...

Μια κοινωνία συνένοχη, τρομοκρατημένη, θυμωμένη, αποσβολωμένη, κουρασμένη και ανεπανόρθωτα τραυματισμένη...

Μια νεολαία με αβέβαιο μέλλον, με ευνουχισμένα όνειρα και μια δικαίως οργισμένη ιδιοσυγκρασία...

Ζούμε έναν ελληνικό "Μάη του '68"; Ζούμε ένα σύγχρονο αντάρτικο πόλεων; Ζούμε την κατάλυση του κράτους δικαίου; Ζούμε την αποκαθήλωση της δημοκρατίας;

Ζούμε επαναφέροντας καθημερινά στο μυαλό μας τη ρήση του Ζαν Πωλ Σαρτρ: "Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος"...

"Ανάπηρα" μάτια και μυαλό

2008-12-08T04:40:00.000-08:00

Παγκόσμια ημέρα ατόμων με ειδικές ανάγκες η χθεσινή και στο μυαλό όλων μας πρέπει, τόσο αυτή όσο και τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου, να κυριαρχεί η σκέψη πως αυτά τα άτομα δεν υπολείπονται σε απολύτως τίποτα από τους υπόλοιπους πολίτες.
Έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις με όλους. Είναι αναφαίρετο το δικαίωμά τους στην πρόσβαση σε όλους τους δημόσιους χώρους. Ωστόσο, τα άτομα αυτά με τις ειδικές ικανότητες, ούτε αυτό το αυτονόητο δικαίωμα δεν απολαμβάνουν. Αντιθέτως, βιώνουν καθημερινά έναν τέτοιο κοινωνικό ρατσισμό από όλους μας που κάθε απόπειρα να αφήσουν το σπίτι τους φαντάζει ως… απονενοημένο διάβημα. Και ρωτώ εγώ ο φτωχός. Πώς είναι δυνατόν να αποκλείουμε έναν στους δέκα (αυτή είναι η αναλογία στη χώρα μας) από το δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή; Πώς είναι δυνατόν, ελαφρά τη καρδία, να καταλαμβάνουμε με τα οχήματά μας (μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα) ράμπες ειδικά διαμορφωμένες για αυτούς και πεζοδρόμια και γιατί η πρόσβασή τους σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία και κάθε είδους δημόσιους χώρους να είναι απαγορευτική, λόγω έλλειψης υποδομών; Γιατί η επαγγελματική τους αποκατάσταση να είναι ένας… Γολγοθάς;
Επιτέλους, τα μεγάλα λόγια που (ειδικά τη χθεσινή ημέρα) δίνουν και παίρνουν, πρέπει να σταματήσουν, η διαπιστωτική πολιτική να πάψει και οι αρμόδιοι να σηκώσουν τα μανίκια και να δημιουργήσουν τις κατάλληλες υποδομές προκειμένου οι συνάνθρωποί μας να ζούνε αξιοπρεπώς. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι αυτοί οι άνθρωποι «διαφέρουν» μόνο στα μάτια μας και στο μυαλό μας και ότι τελικά είναι τα μάτια μας και το μυαλό μας που έχουν την αναπηρία…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Σήμερα στη Θεσσαλονίκη" στο φύλλο της Πέμπτης 4 Δεκεμβρίου.

Γλυκιά προσμονή

2008-12-06T11:16:00.000-08:00

Η ώρα είναι 21.15. Οι πύλες έχουν ανοίξει από τις 21.00. Νιώθω έντονη αυτή τη γλυκιά προσμονή να τους ξαναδώ. Πόσο αλήθεια πάει από την τελευταία φορά που τους είδα; Περίπου ένας χρόνος. Ο λόγος για την πιο αγαπημένη μου ελληνική μπάντα, τα "Διάφανα Κρίνα". Είμαι βέβαιος ότι η αναμονή μου θα έχει αντίκρυσμα! Για άλλη μια φορά θα τα σπάσουμε με τον Θωμά. Η σημερινή νύχτα σίγουρα δεν θα τελειώσει έτσι απλά! Θα είναι μια από κείνες τις νύχτες που αφήνουν στο στόμα μας μια γεύση από τα παλιά, τότε που ήμασταν ακόμη φοιτητές και πηγαίναμε να τους απολαύσουμε! Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι, μέσα σ' έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία... Επιφυλάσσομαι να επανέλθω με αναλυτική κριτική του "gig"! Εντωμεταξύ εσείς βάλτε να πιούμε!

Ούτε στον πύργο του Άιφελ

2008-11-26T06:05:00.000-08:00

Η χρηματοπιστωτική κρίση, τον τελευταίο καιρό και σε όλο και εντονότερο βαθμό πια, αφήνει τα σημάδια της στις ταλαιπωρημένες τσέπες των Ελλήνων πολιτών… που χάσκουν χρεοκοπία, όπως τραγουδά χαρακτηριστικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο τραγούδι του «Φοβάμαι».
Εν μέσω λοιπόν αυτής της παγκόσμιας ύφεσης κάποιοι φίλοι μου από την Άρτα που επισκέφθηκαν την πόλη μας είχαν την ατυχή (όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) έμπνευση να απολαύσουν την περασμένη Κυριακή τον καφέ τους στο περιστρεφόμενο καφέ του Πύργου του ΟΤΕ. Η διάθεσή τους ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη, η εμπειρία να ατενίσουν τη Θεσσαλονίκη από ψηλά φάνταζε προκλητικά όμορφη και κατά συνέπεια δεν ήθελαν να τη χάσουν με τίποτα.
Όλα ξεκίνησαν ιδανικά. Το καφέ ήταν άνετο και ζεστό, η εξυπηρέτηση γρήγορη και ευγενική και η θέα μαγευτική. Ωστόσο, η μουσική που έπαιζε από τα ηχεία δε συμβάδιζε με το περιβάλλον, αφού διάφορα «σκυλοτράγουδα» διαδέχονταν το ένα το άλλο. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Τα αυτάκια τους έκαναν υπομονή για χάρη της θέας! Ωστόσο, το χειρότερο τους περίμενε όταν ήλθε ο λογαριασμός. Για δύο καφέδες και μία σοκολάτα κλήθηκαν να πληρώσουν 24 ευρώ, παρακαλώ. Εντάξει, δεν λέω, ωραία είναι η θέα της πόλης από ψηλά, αλλά όχι και οχτώ ευρώ ο καφές. Ούτε στον πύργο του Άιφελ να τον έπιναν… Και σαν να μην έφτανε αυτό όταν θέλησαν να πιούνε έναν καφέ σε παραλιακή καφετέρια, δεν τους επιτράπηκε η είσοδος διότι, ήταν… μεσήλικες. Ο κοινωνικός ρατσισμός σε όλο του το μεγαλείο. Λίγη αιδώς κύριοι. Άντε να δούμε αν θα θελήσουν να ξαναπιούνε καφέ στη φραπεδούπολή μας…

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο της εφημερίδας "Σήμερα στη Θεσσαλονίκη", την Τρίτη 25 Νοεμβρίου.

Ένα άλλο εισιτήριο

2008-11-12T07:43:00.000-08:00

Επανέρχομαι δριμύτερος να επισυνάψω μια νέα ιστοριούλα στο ιστολόγιό μου.

Σήμερα το πρωί λοιπόν καθώς περίμενα στη στάση "Αριστοτέλους" στην οδό Τσιμισκή για να έλθει το λεωφορείο της γραμμής 12 προκειμένου να πάω, όπως κάθε μέρα, στη δουλειά μου, εκτυλίχθηκε το εξής ανπάντεχο συμβάν. Περιμένω λοιπόν υπομονετικά το λεωφορείο όταν έρχεται ένας κύριος μεσήλιξ με ένα μουστάκι αλά Κολοκοτρώνη και μου λέει πασάροντάς μου ένα εισιτήριο. "Πάρε αυτό, ισχύει ακόμη". Δεν πρόλαβα να αντιδράσω. Το πήρα από το χέρι του και πρόλαβα να τον ευχαριστήσω θερμά. Δεν ξέρω από που ήλθε. Ίσως και από τον ουρανό. Δεν τον είδα να κατεβαίνει από κάποιο λεωφορείο. Η ευχή μου τελικά έγινε πραγματικότητα. Αυτό που αδημονούσα να γίνει τελικά συνέβη. Για να πω την αλήθεια περίμενα να το κάνει κάποιος πιο μικρός στην ηλικία. Ωστόσο, ας μην είμαι και αχάριστος ή και ρατσιστής με την ηλικία κάποιων. Φαίνεται ότι αυτό που έγινε δεν αφορά ηλικίες σώματος, αλλά ηλικία μυαλού.

Να λοιπόν που ένας άνθρωπος σήμερα με εξέπληξε ευχάριστα. Μου φαίνεται ότι το σημερινό συμβάν δεν αποτελεί τίποτα άλλο, από ένα σημάδι για να ξεκινήσω κι εγώ να πράττω το ίδιο. Καταληκτικό συμπέρασμα της ιστορίας; Μην πετάτε τα εισιτήριά σας! Δώστε τα στον επόμενο επιβάτη!

Το εισιτήριο

2008-11-07T07:00:00.000-08:00

Χθες το πρωί γύρω στις 10 και κάτι. Αφήνω τη δουλειά μου και πηγαίνω στη στάση των αστικών λεωφορείων της οδού Αγγελάκη. Με το που φτάνω στη στάση παρατηρώ τους ανθρώπους που περιμένουν υπομονετικά. Μου αρέσει να το κάνω πάντα. Σκέφτομαι ότι εκτός από το λεωφορείο μπορεί και να περιμένουν κάτι άλλο. Όπως για παράδειγμα, τον έρωτα της ζωής τους, μια αλλαγή στη ζωή τους, ίσως ακόμη ακόμη και τον θάνατό τους... Πού ξέρεις μπορεί και να περιμένουν τον Γκοντό!

Ένας ηλικιωμένος που κάθεται στο παγκάκι με βλέπει και μου κάνει νόημα να πάω κοντά του, λέγοντάς μου λες και με γνωρίζει από χρόνια: "Έχεις εισιτήριο"; Το ύφος του είναι άκρως επιτακτικό και αυθάδες. Ωστόσο, η αντίδρασή μου είναι άκρως σουρεαλιστική. Δίχως να το σκεφτώ ούτε δευτερόλεπτο, βγάζω από την τσέπη μου ένα εισιτήριο και του το δίνω, χωρίς να του απευθύνω καν τον λόγο. Το παίρνει και φυσικά δεν μου λέει ούτε ένα ευχαριστώ. Γυρνάω την πλάτη μου λες και το συμβάν είναι το πιο φυσικό του κόσμου. Δεν του ζήτησα χρήματα, δεν προσφέρθηκε να μου δώσει. Δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Πήρα το λεωφορείο μου και έφυγα. Δεν τον θυμάμαι, ίσως και να μην με θυμάται. Με είχε ανάγκη κατά κάποιον περίεργο τρόπο και όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων τον είχα και εγώ. Δίχως αυτόν αυτή η ιστοριούλα ίσως να μην είχε γραφτεί ποτέ...

Οδηγίες χρήσης

2008-11-06T07:15:00.000-08:00

Διάβασα το βιβλίο του Ζωρζ Περέκ "Ζωή: Οδηγίες Χρήσης" και ενθουσιάστηκα. Πρόσφατα απέκτησα το βιβλίο του Χούλιο Κορτάσαρ "Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα" από όπου παραπέμπω το εξής εξαιρετικό κειμενάκι: Προοίμιο στις οδηγίες για το κούρδισμα του ρολογιού.

Σκέψου αυτό: όταν σου κάνουν δώρο ένα ρολόι, σου κάνουν δώρο μία ανθισμένη κόλαση, μια αλυσίδα από τριαντάφυλλα, ένα μπουντρούμι γεμάτο αέρα. Δεν σού δίνουν μόνο ένα ρολόι, «να ζήσεις ευτυχισμένος και ελπίζουμε να βγει καλό γιατί είναι καλή μάρκα, ελβετικό, με άξονα από ρουμπίνια», δεν σου κάνουν δώρο μόνο αυτό το μικροσκοπικό λιθοξόο που θα δέσεις στον καρπό σου και θα περιφέρεις μαζί σου. Σου κάνουν δώρο – δεν το ξέρουν, το τρομερό είναι ότι δεν το ξέρουν – σου κάνουν δώρο ένα καινούργιο, εύθραυστο και αβέβαιο κομμάτι του ίδιου σου του εαυτού, κάτι που πρέπει να βάλεις στο σώμα σου με το λουράκι του σαν έναν απελπισμένο μικρό βραχίονα που κρέμεται από τον καρπό σου. Σου κάνουν δώρο την ανάγκη να το κουρδίζεις όλες τις μέρες, την υποχρέωση να το κουρδίζεις για να συνεχίσει να είναι ρολόι, σου κάνουν δώρο την έμμονη ιδέα να παρακολουθείς την ακριβή ώρα στις βιτρίνες των κοσμηματοπωλείων, στην ανακοίνωση από το ραδιόφωνο, στην τηλεφωνική υπηρεσία. Σου κάνουν δώρο τον φόβο μήπως το χάσεις, μήπως στο κλέψουν, μήπως σου πέσει στο πάτωμα και σπάσει. Σου κάνουν δώρο τη μάρκα του και τη βεβαιότητα ότι είναι μια μάρκα καλύτερη από τις άλλες, σου κάνουν δώρο την τάση να συγκρίνεις το ρολόι σου με τα άλλα ρολόγια. Δεν σου κάνουν δώρο ένα ρολόι, εσύ είσαι το δώρο, εσένα κάνουν δώρο στα γενέθλια του ρολογιού.

Με βάση λοιπόν αυτά τα δύο βιβλιαράκια μου ήρθε η ιδέα να γράψω ένα βιβλίο με οδηγίες χρήσης των συναισθημάτων και των ιδιοτήτων μας. Επισυνάπτω στα γρήγορα ένα αυτόματο κειμενάκι για να σας διαφωτίσω κάπως.

Οδηγίες χρήσης της ματαιοδοξίας

Βρίσκεσαι μπροστά από έναν καθρέφτη και τον ταΐζεις με την εικόνα σου καθημερινά. Περιποιείσαι τα μαλλιά σου, βλέπεις τα δόντια σου, τη μύτη σου, τα αυτιά σου. Θεωρείς τον εαυτό σου όμορφο, αισθητικά αποδεκτό. Και τότε ακριβώς ο καθρέφτης κυκλώνει τον λαιμό σου με τα χέρια του και σε πνίγει. Πέφτεις στο έδαφος νεκρός και το ομοίωμά σου στον καθρέφτη χαμογελά χαιρέκακα. Τώρα είσαι πιο όμορφος από ποτέ. Η ματαιοδοξία σου σε σκότωσε. Τώρα μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος. Αν από την άλλη τη σκοτώσεις εσύ σπάζοντας τον καθρέφτη, η ζωή σου θα αποκτήσει ένα νέο νόημα. Θα τριγυρνάς στον δρόμο γυμνός, απεριποίητος και αποκρουστικός. Τότε είναι που θα κοιμάσαι ακόμη πιο ήσυχος...

Οι άνθρωποι

2008-11-05T07:27:00.000-08:00

Οι άνθρωποι είναι το ψεύτικο γελοίο μου στήριγμα. Όποτε αποπειράθηκα να τους εμπιστευτώ πάντα με πρόδωσαν. Κι είμαι τόσο ανόητος που πάντα τους δίνω κι από μια νέα ευκαιρία. Νομίζω ότι είμαι ένας από τους ήρωες του Μπέκετ, στον "Ακατονόμαστο", στο "Ο Μαλόν πεθαίνει" ή στο "Μολλόυ". Ένα ηλικιωμένο ανθρωπάκι που ζει μόνο προσπαθώντας να ξορκίσει τους δαίμονές του. Κουράστηκα να σπαταλώ τις όποιες δυνάμεις μου για να τους καταλάβω ή να τους κάνω να με καταλάβουν. Καληνύχτα άνθρωπε, ο κόσμος μου δεν σε έχει ανάγκη...

Καλό ταξίδι θεία Ρ.

2008-10-22T03:35:00.000-07:00

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που στιγματίζουν τη ζωή σου άθελά τους. Την ορίζουν δίχως να το γνωρίζεις και όταν έλθει η στιγμή της απώλειας αφήνουν ένα κενό που μοιάζει τόσο δυσαναπλήρωτο, τόσο χαώδες, τόσο ατέρμονο... Ένας τέτοιος Άνθρωπος ήταν και η θεία μου η Ρ.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός που πήγαινα με τα αδέλφια μου και μας φιλοξενούσε στο σπίτι της. Ήταν μια αρχόντισσα. Μια ψηλή περήφανη, αλλά συνάμα τόσο καλωσυνάτη γυναίκα που όταν έβλεπες το πρόσωπό της αυτό πάντα έλαμπε. Κάποια χαιρέκακη μοίρα δεν της χάρισε ποτέ παιδιά. Ε και τι μ' αυτό! Εμείς είμαστε τα εγγόνια της, τα παιδιά της κι η μητέρα μου η κόρη που δεν απέκτησε ποτέ. Θα τη θυμάμαι πάντα ως μια γυναίκα που πριν μιλήσει πάντα σκεφτόταν, που δεν γελούσε πολύ, αλλά όποτε το έκανε σε έκανε να νιώθεις μια έντονη ζέση... Δεν θυμάμαι να της είχα πει ποτέ πόσο την αγαπώ. Αυτή η ανόητα εγωιστική τάση μου με τους ανθρώπους που με αποτρέπει να εκφράσω τα συναισθήματά μου έκανε πάλι το... θαύμα της. Ωστόσο ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που της μίλησε πριν φύγει για το μεγάλο ταξίδι προκειμένου να συναντήσει τον πολυαγαπημένο της σύζυγο Σ., ο οποίος μας άφησε πριν λίγα χρόνια. Αυτή η σκέψη με καθυσηχάζει κάπως τολμώ να πω. Δεν έχουν περάσει παρά λίγες μόνο ώρες από το φευγιό της και η συναίσθηση της απώλειάς της είναι ακόμη θαμπή. Θα μου πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσω, αλλά έτσι συμβαίνει πάντα με αυτούς που αγαπάς!

Δεν κατάφερα να παραβρεθώ στην κηδεία της, ίσως και να μην το ήθελα τελικά. Προτιμώ να κρατήσω την ανάμνηση μιας θείας Ρ. όρθιας, η οποία πάντα εξέφραζε ένα ειλικρινές ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα της ζωής μου.

Η θεία Ρ. θα μου λείψει, σίγουρα όχι τόσο όσο στη μητέρα μου, αλλά θα μου λείψει. Υπάρχουν κάποιοι Άνθρωποι που στιγματίζουν τη ζωή σου άθελά τους... Καλό ταξίδι θεία Ρ.

Louie Austen "Hoping"

2008-10-04T08:46:00.000-07:00

Saw you last night
Just watching you dancing
I could´t stop thinking about you
How you move
How you groove
How you shake
I was hoping I see you tonight
And I´m wondering, hoping
That I see you
And to have only one dance with you
And maybe to dance the whole night through
You and me
Just to look into your eyes
And feel the warmth, the love, the passion
Feel the vibration
The music and the rythm

Εγώ κι ο Χούλιο

2008-10-03T07:14:00.000-07:00

«Κανείς δεν μπορεί να διηγηθεί από την αρχή μια ιστορία που έγραψε ο Κορτάσαρ. Κάθε ιστορία του αποτελείται από συγκεκριμένες λέξεις. Βρίσκονται σε συγκεκριμένη σειρά. Αν προσπαθήσουμε να κάνουμε περίληψη του κειμένου, καταλαβαίνουμε πως το σημαντικότερο κομμάτι έχει χαθεί». Τάδε έφη ο μεγάλος Αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουί Μπόρχες.

Μετά τον Μπόρχες, ποιος; Αυτή η ερώτηση στροβιλιζόταν για πολύ καιρό μέσα στο κεφάλι μου. Ώσπου ανακάλυψα τη μεστή γραφή του Κορτάσαρ. Τα διηγήματα του Κορτάσαρ είναι αυτό ακριβώς που λέει τόσο εύστοχα ο μεγάλος Μπόρχες. Διαβάζοντάς τα έχεις την αίσθηση, τη βεβαιότητα ότι θα μπορούσαν να γραφτούν από τον καθένα. Είναι απλές όμορφες ιστορίες που πάντα στο τέλος σού αφήνουν μια γεύση στυφή στο στόμα. Ωστόσο, δεν θα μπορούσε να τις γράψει ο καθένας. Ο Κορτάσαρ είναι αυτό που ίσως τετριμμένα κάποιοι λένε τεχνίτης των λέξεων. Καμία λέξη δεν περισσεύει, καμία λέξη δεν λαθεύει του νοήματος, κανένας χαρακτήρας του δεν είναι περιττός. Όλα δένουν σε μια μαγική αρμονία και σε κάνουν να αναφωνείς: Χούλιο θα ήθελα πολύ να γράφω σαν και εσένα. Νιώθω πολύ τυχερός που τα βιβλία του έρχονται σ' εμένα, λες σαν πουλιά για να κρυφτούν μέσα στις παλάμες μου...

Ποτέ δεν ξέρεις ποιανού τις σκέψεις μασάς

2008-09-25T07:15:00.000-07:00

Παίρνω λαβή από μια φράση του Louis Aragon, ο οποίος είχε πει με μια υφέρπουσα φιλοσοφική διάθεση: «Σε ποιο βαθμό είναι τα λόγια μου δικά μου, και σε ποιο βαθμό έχω επιλέξει τις πράξεις μου;»

Είναι δυνατόν κάποιος άνθρωπος να λέει κάτι που σε βασανίζει και σε εκφράζει απόλυτα από τότε που γεννήθηκες; Αυτή λοιπόν η απορία στροβιλίζεται στο μικρό μυαλό μου από τότε που με θυμάμαι να... σκέφτομαι. Είναι αυτό που απαντώ όταν κάποιος με ρωτά: "Μονόκερε, τι έχεις να πεις γι' αυτό;" Και του απαντώ με ένα μικρό μηδίαμα στα χείλη: "Όλα έχουν ειπωθεί"

Από μικρός είχα ένα σοβαρό πρόβλημα. Έγραφα πολύ, έγραφα ό,τι σκεφτόμουνα, ό,τι μου 'ρχόταν. Και διάβαζα αρκετά οφείλω να ομολογήσω. Και εκεί που έμενα στήλη άλατος ήταν όταν διάβαζα σε κάποιον άλλον, γνωστό συγγραφέα ή φιλόσοφο, κάτι παρόμοιο με αυτά που είχα γράψει. Εκεί ακριβώς ήταν που έλεγα ότι τα λόγια μου δεν μου ανήκουν και οι πράξεις μου δεν είναι δικές μου. Είχα γράψει πολύ μικρός "Ποτέ δεν ξέρεις ποιανού τις σκέψεις μασάς". Δεν είναι τραγικό;

Hollow years

2008-09-18T07:27:00.000-07:00

He's just the kind of man
You hear about
Who leaves his family for
An easy out
They never saw the signs
He never said a word
He couldn't take another day

Carry me to the shoreline
Bury me in the sand
Walk me across the water
And maybe you'll understand

Once the stone
You're crawling under
Is lifted off your shoulders
Once the cloud that's raining
Over your head disappears
The noise that you'll hear
Is the crashing down of hollow years

She's not the kind of girl
You hear about
She'll never want another
She'll never be without
She'll give you all the signs
She'll tell you everything
Then turn around and walk away

Carry me to the shoreline
Bury me in the sand
(Into the waves)
Walk me across the water
And maybe you'll understand

Once the stone
You're crawling under
(Once the stone)
Is lifted off your shoulders
Once the cloud that's raining
Over your head disappears
The noise that you'll hear
Is the crashing down of hollow years

Carry me to the shoreline
Bury me in the sand
(Into the waves)
Walk me across the water
And maybe you'll understand

Once the stone
You're crawling under
Is lifted off your shoulders
Once the cloud that's raining
Over your head disappears
The noise that you'll hear
Is the crashing down of hollow years

Once the stone
You're crawling under
Once the stone
You're crawling under
(The sound you'll hear,)
Once the stone
(the crashing)
You're crawling under
(down of hollow years)
Once the stone
You're crawling under
Once the stone
You're crawling under
Once the stone
You're crawling under
(The sound you'll hear, the crashing down of hollow years)

Ελπίδα

2008-09-12T05:53:00.000-07:00

Η ακίνητη θάλασσα περιγελά το
Φεγγάρι-αψέντι κι ύστερα το τρομάζει με
Την ησυχία της
Το πρόσωπό σου παραβιάζει τη συνείδησή μου
Και το ποτήρι μισοάδειο χώμα
Μου κάνει ερωτήσεις ανάρμοστες, προσταχτικές
Ποτέ δεν έμαθα τον αφρό της ύπαρξής σου
Όταν το σώμα σου ήταν ιστίο λευκό στον ορίζοντα
Και ένιωθα τον ουρανό να χαμογελά
Κάτω από τα νταλικά μουστάκια του
Μόνο η ρίζα του Μανδραγόρα είχε τη μορφή σου
Κι ο ήχος της φωνής σου επιβεβαίωνε την
Παντοδυναμία της επιθυμίας
Οι άνθρωποι είναι απολύτως ίσοι στην ευτυχία
Και η υποκρισία του Θεού μόνο ένα ανάχωμα
Η έλλειψη χώρου στο όνειρό μου
Δικαιολογεί απόλυτα την απέραντη ελπίδα σου.

Ε.Α. (Εν πλω)
7-9-2008

Και για την αντιγραφή Μονόκερως

Γάμος στη Σύρο

2008-09-10T07:11:00.000-07:00

Το περασμένο Σαββατοκύριακο βρέθηκα στη Σύρο για να παραβρεθώ στον γάμο ενός φίλου, κολλητού, bug από τα φροντιστηριακά (sic) μου χρόνια, του αγαπημένου μου Λάμπρου και της αγαπημένης του Κάντιας. Το ταξίδι μου από τη Θεσσαλονίκη οφείλω να ομολογήσω ότι δεν άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς αφού αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε λεωφορείο επειδή το air condition υπολειτουργούσε και περίπου 60 επιβάτες έκαναν μπάνιο... στον ιδρώτα τους! Έφτασα επιτέλους λοιπόν στην Αθήνα και εκεί συνατήθηκα με τον "αδελφό" μου (πες το soulmate) Ανδρέα και τον Πάνο με τον οποίο θα ταξίδευα στο νησί. Το βράδυ βγήκαμε με τον Κομήτη (Ανδρέα) και καταλήξαμε -πού αλλού- στο Booz, το οποίο αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου μαγαζιά όπου το πρότζεκτ με το βιντεάκι που έδειχνε δελτία ειδήσεων με άνκορμαν τον Νίκο Χατζηνικολάου, τρελό νιάτο, με ενθουσίασε!

Την επομένη ξεκινήσαμε για τη Σύρο. Εκεί όλα ήταν όπως τα περίμενα. Ο γαμπρός μας περίμενε με ιδιαίτερη χαρά και η νύφη ήταν πανέμορφη! Οι δύο γάμοι που τελέστηκαν (καθολικός και ορθόδοξος) μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον εναλλακτικοί. Η Σύρος αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό, και το Κίνι αποδείχτηκε τουλάχιστον υπέροχο καταφύγιο των lost souls forever.

Ο αγαπημένος μου συνάδελφος Ευριπίδης με πιέζει να τελειώσω το πόνημά μου για να φύγουμε, ως εκ τούτου αυτό μείνει ημιτελές. Μου έριξε ένα βλέμμα τόσο διαπεραστικό και απειλητικό που κάθε σκέψη για να συνεχίσω να γράφω, σταμάτησε ακαριαία. Προσβλέπω σε κάποιου είδους συνέχεια στο μέλλον.

Ένα κορίτσι

2008-09-02T07:03:00.000-07:00

Υπάρχει ένα κορίτσι από τον εργασιακό μου χώρο που πολύ πρόσφατα μας εγκατέλειψε. Έφυγε για το νησί της θεάς Αφροδίτης (βλ. Κύπρος) προκειμένου να κυνηγήσει το όνειρό της, να ασκήσει εκεί το λειτούργημα που κι εγώ ο δυστυχής προσπαθώ να ασκήσω στη Θεσσαλονίκη. Αυτό το κορίτσι λοιπόν αν και μικρό στην ηλικία είχε πάντα τόσα πολλά να μου πει. Ήταν εκείνη που όποτε επιχειρούσα να επισυνάψω κάτι στο ιστολόγιό μου, με ρωτούσε με ειλικρινή φωνή "Μονόκερε πάλι γράφεις στο μπλογκ σου;" Εγώ της απαντούσα με ερώτηση "Γιατί;" κι εκείνη μου απαντούσε: "Διότι γράφεις με τόσο πάθος!"
Ήταν εκείνο το κορίτσι που όποτε έγραφα κάτι στο ιστολόγιό μου, το σχολίαζε με τον δικό της εύστοχο, εύστροφο, εύληπτο τρόπο! Ήταν εκείνο το κορίτσι που μοιραζόταν μαζί μου τις ανησυχίες μου για την πορεία της αγαπημένης μας ποδοσφαιρικής ομάδας (γνωστό τοις πάσι ότι πρόκειται για την ΑΕΚ).
Αυτό το κορίτσι λοιπόν η αλήθεια είναι ότι θα μου λείψει πολύ. Διότι είναι από τους πιο αξιόλογους συναδέλφους που έχω γνωρίσει έως τώρα και διότι θα μου λείψει η φωνή της να μου ζητά κάθε πρωί να της βάλω ν' ακούσει στη διαπασών τον "Βαγγέλη" του Φοίβου Δεληβοριά, που άλλωστε άρεσε και σε εμένα.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που ενώ δεν μιλάς πολύ μαζί τους, δεν κάνεις πολλή παρέα μαζί τους, δεν ανταλάσσεις τις μύχιες σκέψεις σου μαζί τους, εντούτοις αξίζουν της προσοχής σου και της φιλίας σου. Αυτό το κορίτσι θα λείψει σ' εμένα και σε άλλους πολλούς θέλω να πιστεύω (είμαι σίγουρος δηλαδή)!
Κάποιοι λένε ότι μόνο αν χάσεις κάποιον τότε τον εκτιμάς πραγματικά. Εγώ λέω ότι δεν χρειάζομαι να χάσω κάποιον για να του δείξω ότι τον εκτιμώ ειλικρινά. Απλά ίσως να μην του έδειξα στον μέγιστο βαθμό την εκτίμησή μου αυτή. Ελπίζω αυτή η συνάδελφος να αντιλήφθηκε πόσο βαθιά την εκτιμώ. Καταληκτικά, έχω μόνο να της ευχηθώ να έρθει ο καιρός που θα δρέψει τους καρπούς των κόπων της και που όλα τα όνειρά της ανεξαιρέτως θα πραγματοποιηθούν. Διότι το αξίζει...

ΥΓ: Ναι, Ταλλού, πάλι έγραψα με πάθος...

Έρωτας

2008-08-30T08:16:00.000-07:00

«Ο αμοιβαίος έρωτας είναι ο μόνος που καθορίζει τον ολοκληρωτικό μαγνητισμό, που πάνω του τίποτε δεν μπορεί να έχει εξουσία, που κάνει τη σάρκα να είναι ήλιος και λαμπερή σφραγίδα πάνω στη σάρκα, το πνεύμα να είναι πηγή που αναβλύζει για πάντα, αναλλοίωτη και πάντα ζωντανή», έγραψαν οι Αντρέ Μπρετόν και Φιλίπ Σουπό, στην Άμωμο Σύλληψη, αν δεν κάνω λάθος.

Ο έρωτας, το κεντρί που μας χτυπά και μας διαφεντεύει.

Ο έρωτας, το χέρι που μας αγγίζει και μας εξαϋλώνει.

Ο έρωτας, το απόλυτο συναίσθημα που δεν ορίζει λογική, που εκσφενδονίζει τη φαντασία μας σε χώρες ασύνορες και κόσμους ασύλληπτους.

Ο έρωτας που μας αφήνει πάντα νέους και διαθλά στην ψυχή μας το ατέρμονο.

«Θα ήθελα να σ' έχω στην αγκαλιά μου για να ξέρω αν υπάρχω», έγραψε ο Πολ Ελυάρ.

Θα ήθελα να πεθάνω στην αγκαλιά σου για να ξέρω ότι έζησα, παραφράζω εγώ.

Όραμα

2008-08-29T03:56:00.000-07:00

Θλίψη η σελήνη σκόρπιζε. Και δακρυσμένα Σεραφείμ ονειρεύονταν, στα δάχτυλά τους το δοξάρι, στη σιγαλιά ανθών όλο μελαγχολία, από θλιμμένες βιόλες ανακρούοντας λευκούς λυγμούς που αργοσέρνονται στο γαλανό των πετάλων ήταν ευλογημένη μέρα του πρώτου σου φιλιού. Ο ρεμβασμός μου, που να με τυραννά του αρέσει μεθούσε πάνσοφα από την ευωδιά της θλίψης που και χωρίς λύπη ή στεναχώρια αφήνει στην καρδιά όπου την έδρεψε του Ονείρου τη συγκομιδή λοιπόν πλανιόμουν, το μάτι καρφωμένο στο ρικνόν οδόστρωμα όταν με τον ήλιο στα μαλλιά, εκεί στον δρόμο και μες στ' απόβραδο, μου φανερώθηκε γελώντας και πίστεψα πως τη νεράδια έβλεπα με κόμη φωτισμένη που άλλοτε, σαν ήμουνα παιδί, ερχόταν στο βαθύ μου ύπνο αφήνοντας πάντα από τα μισάνοιχτα χέρια της να πέφτουνε σα χιόνι, λευκά μπουκέτα μυρωμένων άστρων.

Stephane Mallarme

Υπάρχουν μαμούθ

2008-07-15T02:02:00.000-07:00

Είχα τη βεβαιότητα ότι τα μαμούθ δεν υπάρχουν. Αυτό άλλωστε με είχε μάθει η αγαπημένη μου δασκάλα στις πρώτες τέσσερις τάξεις του Δημοτικού, η Δέσποινα. Να όμως που θα χρειαστεί τουλάχιστον για μία φορά να αμφισβητήσω την αυθεντία της. Μας είχε πει λοιπόν ότι τα μαμούθ ζούσαν στην προϊστορική εποχή και με το πέρασμα των χρόνων αφανίστηκαν από προσώπου γης. Μέγα λάθος. Εδώ και περίπου έναν χρόνο έρχομαι σε σχεδόν καθημερινή επαφή με ένα μαμούθ. Είναι μεγάλο, μαλλιαρό και βγάζει άναρθρες κραυγές. Για την ακρίβεια μόνο ουρλιαχτά βγαίνουν από το στόμα του και τραυματίζουν κάθε φορά τα ευαίσθητα αυτάκια μου. Μια φορά μάλιστα με πήρε και τηλέφωνο, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κατάλαβα τη γλώσσα που μιλούσε! Και πως θα μπορούσα άλλωστε; Βέβαια θα μπορούσε να ιχυριστεί κανείς ότι είναι μεγάλη τιμή για μένα να θέλει να μου μιλήσει ένα μαμούθ! Αλίμονο, όχι τιμή δεν ήταν, αλλά η μέγιστη ατιμία!

Νομίζω ότι δεν μπορώ να ζήσω με το μαμούθ κοντά μου. Ούτε σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων για να πω την αλήθεια. Οι χαυλιόδοντές του είναι τόσο κοφτεροί, τα μάτια του τόσο ηλίθια, οι κραυγές του τόσο αποκρουστικές που νομίζω ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που θα με κατασπαράξει. Εκτός κι αν προλάβω και του ξεφύγω. Νομίζω πως αυτή είναι η μόνη λύση. Ωστόσο πριν το κάνω, θέλω να βρω έναν τρόπο να πείσω (;) το μαμούθ να πάρει τηλέφωνο την αγαπημένη μου δασκάλα για να της αποδείξει ότι τελικά υπάρχουν μαμούθ και στη σημερινή εποχή...

Annabelle Lee

2008-07-08T02:33:00.000-07:00

ANNABELLE LEE

Author: Edgar Allan Poe

It was many and many a year ago,

In a kingdom by the sea,

That a maiden there lived whom you may know

By the name of Annabel Lee;

And this maiden she lived with no other thought

Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,

In this kingdom by the sea;

But we loved with a love that was more than love -

I and my Annabel Lee;

With a love that the winged seraphs of heaven

Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,

In this kingdom by the sea,

A wind blew out of a cloud, chilling

My beautiful Annabel Lee;

So that her highborn kinsman came

And bore her away from me,

To shut her up in a sepulcher

In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,

Went envying her and me

Yes! that was the reason (as all men know,

In this kingdom by the sea)

That the wind came out of the cloud by night,

Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love was stronger by far than the love

Of those who were older than we

Of many far wiser than we

And neither the angels in heaven above,

Nor the demons down under the sea,

Can ever dissever my soul from the soul

Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams

Of the beautiful Annabel Lee;

And the stars never rise but I feel the bright eyes

Of the beautiful Annabel Lee;

And so, all the night-tide, I lie down by the side

Of my darling, my darling, my life and my bride,

In the sepulcher there by the sea,

In her tomb by the sounding sea.

Ένας περίεργος τεμπέλης

2008-07-02T07:42:00.000-07:00

Ο μεγαλύτερος συγγραφέας της Αργεντινής και ένας από τους μεγαλύτερους του 20ου αιώνα, ο Jorge Luis Borges, ένας από τους πιο αγαπημένους μου, με τα γραπτά του οποίου μπορώ να αποκαλύψω ότι είμαι τουλάχιστον ερωτευμένος (sic), είχε πει κάποτε: «Δεν έχω μελετήσει πολύ, διαβάζω μάλλον στα πεταχτά, ποτέ συστηματικά. Μόνο τον Σοπενχάουερ ίσως διάβασα συστηματικά. Είμαι περισσότερο περίεργος, παρά μελετηρός ή διαβασμένος. Γιατί στο βάθος είμαι τεμπέλης. Είμαι ένας άνθρωπος περίεργος, αλλά τεμπέλης».

Αν δεν αποτελεί βλασφημία από μέρους μου θα τολμήσω να πω ότι και εγώ είμαι ένας περίεργος τεμπέλης. Συστηματικά έχω διαβάσει τον μαθητή του Σοπενχάουερ, τον Νίτσε(Να και σε κάτι που μοιάζουμε). Διαβάζω δέκα βιβλία ταυτόχρονα (ίσως και περισσότερα, καθώς έχω χάσει τον λογαριασμό). Προσπαθώ να εντρυφήσω σε κάποια από αυτά, εις μάτην μάλλον. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι αν κάποτε έφτανα στο σημείο να γράψω σαν εκείνον θα ήμουν τουλάχιστον ευτυχής. Απλά είμαι κι εγώ ένας περίεργος τεμπέλης που ό,τι κι αν γράφει μάλλον δεν θα δει το φως της δημοσιότητας ποτέ! Ίσως μετά θάνατον. Θα δούμε. Πάντως μπορώ να χαρακτηρίσω τον Borges φίλο μου! Πόσο μου αρέσει να διαβάζω τις ιστορίες του δεν λέγεται! Τις ζηλεύω, όπως ζηλεύει το νερό το χιόνι, όπως ζηλεύει η μέρα τη νύχτα, όπως ζηλεύει ο βράχος τη θάλασσα! Μακάρι οι ιστορίες μου να εμπεριείχαν κάποιο "μπορχικό" στοιχείο! Φευ, είμαι κι εγώ ένας περίεργος τεμπέλης που ούτε κατά διάνοια δεν θα προσεγγίσει τη μεγαλοφυία του!

Όνειρα

2008-06-30T07:27:00.000-07:00

Ο Λουίς Μπουνιουέλ λέει ότι τα όνειρα δεν έχουν καμία σημασία αν δεν υπάρχει μνήμη. Κι έχει δίκιο, διότι όσα όνειρα και να δει κανείς (βλέπουμε εκατομμύρια κάθε βράδυ) αν δεν μπορεί να τα θυμηθεί το πρωί τι να το κάνει! Το ίδιο κι εγώ... Προφανώς βλέπω όνειρα , αλλά δεν μπορώ να τα θυμηθώ το πρωί. Μόνο κάποια τετριμμένα θυμάμαι, όπως ότι πάω στο σχολείο φορώντας τις πυτζάμες μου, ότι πέφτω σε κάποιο βάραθρο ή τον κλασικό εφιάλτη μου (αλήθεια έχει καιρό να με επισκεφθεί), στον οποίο "βλέπω" μια παράξενη μορφή να πλησιάζει το πρόσωπό μου σε απόσταση αναπνοής και να μου μιλάει σε μια παράξενη- άγνωστη σε μένα- γλώσσα! Τα άλλα μου όνειρα όμως που είναι; Γιατί δεν τα θυμάμαι; Και τους εφιάλτες μου επίσης; Πόσο θα 'θελα να τα θυμάμαι για να γράφω ποιήματα γι' αυτά, ή ακόμη ακόμη και βιβλία. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να εξασκήσω περισσότερο το υποσυνείδητό μου. Μήπως και θυμηθώ κάποιο μου όνειρο και γίνω κι εγώ συγγραφέας ή ποιητής...

Ισπανικό μαργαριτάρι

2008-06-26T05:30:00.000-07:00

Fluian horizontes de sus ojos
Traia rumor de arenas en los dedos
Y un haz de suenos rotos
Sobre sus hombros tremulos
La montana y el mar sus dos lebreles
Le saltaban al paso
La montana asobrada, el mar encabritado...

Από τα μάτια του ξεχύνονταν ορίζοντες
Είχε την οχλοβοή της αρένας ανάμεσα στα δάχτυλα
Κι ένα δεμάτι σπασμένα όνειρα
Πάνω στους ώμους του
Το βουνό και η θάλασσα, τα Δυο κυνηγόσκυλά του
Αναπηδούσαν στο πέρασμά του
Το βουνό μαζεμένο, η θάλασσα αφηνιασμένη...

Θάλασσα θανάτου ερωμένη

2008-06-26T02:23:00.000-07:00

Θάλασσα ωχρή, τα μάτια σου κινούνται αργά

σε βλέπω και θυμάμαι με ζέση

τις αγάπες μου να φεύγουν μακριά

και κλαίω, ωστόσο μ' αρέσει

μ' αρέσει πολύ.

Θάλασσα μουντή, τα χνώτα σου αχνίζουν ξανά

σε βλέπω και μακάρια ξεχνάω

τη μοναξιά μου που φτάνει γοργά

και γελάω, στ' αλήθεια γελάω

γελάω πολύ.

Θάλασσα βουβή, τη σιωπή σου ακούω καλά

σε βλέπω και γεννιέμαι με τύψεις

απ' τις στάχτες μου βγάζω φτερά

και κλαίω και έχω μια θλίψη

μια θλίψη βραχνή.

Θάλασσα νεκρή, την ψυχή σου νιώθω βαριά

σε βλέπω και πεθαίνω με ρίγη

του κουφαριού μου αφήνω τα κρύα οστά

και γελάω, σαν έχω μια λίγη

μια λίγη πνοή.

Ε. Α.

17-10-2003

Ο Conte στην Καβάλα

2008-06-23T02:10:00.000-07:00

Χθες το απόγευμα βγήκα για καφέ με ένα φιλικό μου ζευγάρι. Εκεί που συζητούσαμε για διάφορα θέματα έσκασε η βόμβα μεγατόνων από τον Απόστολο. "Ο Nicola Conte έκανε dj set στην Καβάλα" μου είπε. "Πήγα και τον είδα με ένα φιλαράκι", συμπλήρωσε σαν να μου έλεγε το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Θεωρώ ευτυχή συγκυρία το ότι δεν έπεσα από την καρέκλα στην οποία καθόμουν. Του απαντώ λοιπόν: "Καλά ρε φίλε, μιλάς σοβαρά;", με την έκπληξη να διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου! Τι άλλο θ' ακούσουμε, σκέφτηκα. Ο Conte πήγε να παίξει μουσική στην Καβάλα! Κι η Θεσσαλονίκη που βρίσκεται στον μουσικό χάρτη, αναρωτήθηκα. Αυτό το καλοκαίρι αποτελεί την επιτομή της μουσικής μου απώλειας. Έχασα τους Happy Mondays και τους Holly Fuck και National (ελέω εξετάσεων για το πανεπιστήμιο), θα χάσω James και U.n.k.l.e, ενώ μάλλον δεν πρόκειται να δω και τους Massive Attack και τους Sex Pistols. Μόνο η Madona έμεινε, αφού Tob και φίλοι προσπαθούν να με πείσουν να πάμε να δούμε την ιέρεια της ποπ. Όλα αυτά βέβαια στην Αθήνα, διότι η μπουζουκομάνα Θεσσαλονίκη κοιμάται τον ύπνο του... άμουσου! Ο Conte στην Καβάλα! Ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω...

Το δέρμα των ονείρων

2008-06-12T05:09:00.000-07:00

Όλα τα βιβλία που διαβάζω έρχονται σε μένα μ' έναν αδιόρατο, μοναδικό και απολαυστικό (sic) τρόπο. Έρχονται σε μένα λοιπόν, δεν πάω εγώ σε αυτά. Δεν ξέρω πως γίνεται. Ξέρω μόνο ότι γίνεται. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και "Το δέρμα των ονείρων" του Ρεϊμόν Κενώ, το οποίο ήρθε σ' εμένα πρόσφατα. "Θεέ" μου τι κινηματογραφικός τρόπος γραφής, τι σύμπλεγμα στους χαρακτήρες του που τη μια είναι "υπαρκτοί" και την άλλη είναι "της φαντασίας πλάσματα". Ο Ζακ Ελεήμων είναι ο Jack Charity κι ο Μισού ποιος είναι τελικά; Όλο το βιβλίο είναι μια ταινία. Όποιοι ενδιαφέρονται να τη δουν δεν θα χάσουν. Η γλώσσα σπάει κόκαλα, το χιούμορ άλλες φορές υποδόριο κι άλλες τόσο άμεσο και σκληρό. Ζήτω τα γαλλικά γουέστερν!

Οράματα

2008-06-06T07:51:00.000-07:00

Η βόλτα με το ανεμόπτερο του Da Vinci στο άπειρο...
Οι απύθμενες βουτιές στο αμόλυντο κέντρο ομόκεντρων σπειροειδών κύκλων...
Οι ταραχώδεις ανάσες και τα θεμελιώδη οράματα του κόκκινου οπίου.
Ο στιγερός σταλαχτίτης της στιγμιαίας έκστασης
Κι οι καταραμένοι γνώμοι επικαθήμενοι στους ώμους γενειοφόρων γιγάντων.
Οι σαλαμάνδρες του Bonfoua αργοκίνητες στο μέσον πορτοκαλεώνων.
Ανοικτίρμονες Νόρνες υφαίνουν το απολειφάδι της μοίρας μας.
Ερπετά τυλίγονται στα σώματα νεογνών πελεκάνων και ο Nostro Pellicano
παρακολουθεί το θέαμα ευτυχισμένος.
Ο Gorbes γράφει βιβλία για τέρατα, μύθους κι οράματα.
Κάτω απ' το δέρμα ρέουν οι ποταμοί της παρθένας Παταγωνίας...

Ε. Α.
29-7-2003

Από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη

2008-06-03T07:43:00.000-07:00

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού, γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανήσεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα, καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει: Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους, τό ταβάνι, τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

Άνθρωποι και αφορισμοί

2008-06-03T03:34:00.000-07:00

Αυτόν τον καιρό διαβάζω (μεταξύ άλλων δέκα βιβλίων) τον Μύθο του Σισσύφου, του Albert Camus. Τολμώ να χαρακτηρίσω το βιβλίο ως συναρπαστικό αν και ολίγον τι "στριφνό", καθώς αποτελεί ένα δοκίμιο στο παράλογο. Μία φράση του, ωστόσο, ήρθε σαν άλλο μάννα εξ ουρανού να θρέψει τη φτωχή και πεινασμένη μου ψυχή. Η φράση είναι η εξής: "Αν δεν υπάρχει Θεός, τότε εγώ είμαι ο θεός". Και ο πιο ανίδεος αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για μια ευθεία αναφορά στον Υπεράνθρβωπο του Φρειδερίκου Νίτσε. Επίσης παραπέμπει στον μυθιστορηματικό ήρωα του Ντοστογιέφσκι, Κιρίλοφ, από τους Δαιμονισμένους του αν δεν κάνω λάθος. Η φράση αυτή αποτελεί την πεμπτουσία της ύπαρξης εκείνων των ανθρώπων που αναζητούν μετά μανίας το νόημα αυτής της μάταιης ζωής τους. "Πιστεύω στο πνεύμα των ανθρώπων" είχε πει ο Αντρέ Μπρετόν, φράση που επίσης με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Τελικά υπάρχουν κάποιοι αφορισμοί (βλ. Φραντς Κάφκα) που αν και ποτέ δεν θα διατεινόμουν ότι με υποτάζουν, τελικά το κάνουν. Απλά λέω ότι ο άνθρωπος έχει σημασία και κυρίως αυτό που κρύβεται μέσα στο κεφάλι του. Πρέπει να είμαι μεγάλος ανθρωπιστής τελικά...

Ενδιαφέρουσα διάλεξη

2008-05-29T01:45:00.000-07:00

Διάλεξη της Dr Marie-Dominique Nenna ερευνήτριας στο C.N.R.S. (Centre National de la Recherche Scientifique - Γαλλία) με θέμα: «Πολυτελή γυάλινα αγγεία στην ελληνορωμαϊκή Αίγυπτο» τη Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008 και ώρα 20.00, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Είσοδος ελεύθερη

Πολυτελή γυάλινα αγγεία στην ελληνορωμαϊκή Αίγυπτο

Η Αίγυπτος έχει μια μακρά παράδοση στην υαλοποιία και στην υαλουργία. Με την άφιξη των Ελλήνων νέοι τύποι γυάλινων αντικειμένων εισήχθησαν, και η βιοτεχνία γυαλιού αναπτύχθηκε ακολουθώντας το γούστο των νέων πελατών. Με την εφεύρεση του φυσητού γυαλιού, γύρω στα μέσα του πρώτου αιώνα π. Χ., από υλικό πολυτελείας το γυαλί γίνεται ένα κοινό υλικό, ενώ η τεχνική του φυσητού γυαλιού διαδίδεται πολύ γρήγορα σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Αίγυπτος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του γυαλιού ως κέντρο υαλοποιίας, και νέες ανασκαφές στο Wadi Natrun δείχνουν ότι κατά την πρώιμη ρωμαϊκή εποχή τεράστιοι αντανακλαστικοί κλίβανοι με άγνωστες ως σήμερα διαστάσεις χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή γυαλιού. Αποτελούσε, επίσης, γνωστό κέντρο υαλουργίας, ιδιαίτερα παραγωγής πολυτελών γυάλινων αγγείων, είτε επιζωγραφισμένων είτε εγχάρακτων.

Ο δικός μου Νταλί

2008-05-21T05:24:00.000-07:00

Είναι κάποιοι καλλιτέχνες που αν αντικρίσεις τα έργα τους έχεις την αίσθηση (ή τη βεβαιότητα αν προτιμάτε) ότι έχουν δημιουργηθεί μόνο για σένα! Ένας τέτοιος ιδιοφυής καλλιτέχνης είναι για μένα ο Salvador Dali. Η έκθεση «Salvador Dali, ο μύθος του σουρεαλισμού» θα τεμπελιάζει στους χώρους της Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης έως τις 16 Ιουνίου. Όσοι από σας δεν ενοχλούνται από τις μύγες που επικάθονται στο πρόσωπό σας την ώρα που εργάζεστε μπορείτε να παρακολουθήσετε την εν λόγω έκθεση. Μια πληροφορία που δεν έχω ακόμη διασταυρώσει μου λέει ότι αυτή η έκθεση περιλαμβάνει έργα που έρχονται από την έκθεση του Λονδίνου, την οποία έτυχε να δοκιμάσω πριν κάποια χρόνια. Η γεύση της προσομοίαζε με αυτή της μύγας. (Όσοι έχουν δοκιμάσει μύγα ξέρουν σε τι ακριβώς αναφέρομαι).
Ωστόσο, ας κάνετε έναν κόπο (;) και ας σπεύσετε μέχρι την Πινακοθήκη. Δεν θα απογοητευτείτε. Είναι βέβαιο.
Α! Εντύπωση, μάλλον αλγεινή, μου έχουν προκαλέσει όλες οι καταχωρήσεις στις εφημερίδες που αναφέρονται στον πιο γνωστό εκπρόσωπο του σουρεαλισμού. Μάλλον εννοούν στις πλατιές μάζες, διότι διαφορετικά τα κόκαλα του Αντρέ Μπρετόν θα κάνουν πάρτι...

Μπουκόφσκι ο μέγας

2008-05-15T03:10:00.000-07:00

Ώστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας;

Αν δεν ξεχύνεται από μέσα σου ενάντια σ' όλα τ' άλλα, μην το κάνεις. Αν δεν έρχεται, χωρίς καν να το 'χεις ζητήσει, από την καρδιά σου και το μυαλό σου και το στόμα σου και τα σπλάχνα σου, μην το κάνεις. Αν χρειάζεται να κάτσεις για ώρες κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή σου ή να καμπουριάζεις πάνω από τη γραφομηχανή σου ψάχνοντας για τις λέξεις, μην το κάνεις. Αν το κάνεις για τα λεφτά ή τη δόξα, μην το κάνεις. Αν το κάνεις γιατί θέλεις γυναίκες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις. Αν χρειάζεται να κάθεσαι και να γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια, μην το κάνεις. Αν σου είναι δύσκολο και μόνο να σκέφτεσαι ότι θα το κάνεις, μην το κάνεις. Αν προσπαθείς να γράψεις σαν κάποιον άλλο, καλύτερα ξέχνα το.
Αν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να ουρλιάξει από μέσα σου, τότε περίμενε υπομονετικά. Κι αν δεν ουρλιάξει ποτέ από μέσα σου, κάνε κάτι άλλο. Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου ή στη φιλενάδα ή στον φίλο σου ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε, τότε δεν είσαι έτοιμος.
Μην είσαι σαν τόσους άλλους συγγραφείς, μην είσαι σαν τόσες άλλες χιλιάδες ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς, μην είσαι πληκτικός και βαρετός και ξιπασμένος, μην κατατρώγεσαι από την αυτο- λατρεία σου. Οι βιβλιοθήκες του κόσμου χασμουριούνται από τη νύστα μπροστά στο είδος σου. Μην προσθέτεις σε αυτό. Μην το κάνεις. Αν δεν βγαίνει από την ψυχή σου σαν ρουκέτα, αν το να μείνεις ήσυχος δεν σε φέρνει στην τρέλα ή την αυτοκτονία ή τον φόνο, μην το κάνεις. Αν ο μέσα σου ήλιος δεν σου καίει τα σπλάχνα, μην το κάνεις.
Όταν θα 'ναι στ' αλήθεια η ώρα, και αν είσαι ο εκλεκτός, θα συμβεί από μόνο του και θα συνεχίσει να συμβαίνει μέχρι που θα πεθάνεις ή που θα πεθάνει μέσα σου αυτό. Δεν υπάρχει άλλο τρόπος. Και ποτέ δεν υπήρξε.

Η αιώνια επιστροφή

2008-05-08T03:01:00.000-07:00

Πάντα επιστρέφει στο μυαλό μου εν είδει εδαφίου της Αποκαλύψεως μια στροφή ποιήματος που είχα γράψει πριν από πολλά χρόνια. Πάντα επιστρέφει για να μου υπενθυμίσει ότι η αγάπη όπως κι η ίδια η ποίηση είναι η κατάργηση του χρόνου.

"Ό,τι κι αν θέλω δεν μπορώ
κι ό,τι μπορώ δεν θέλω
μπορώ να θέλω ν' αγαπώ
μα ν' αγαπώ δεν ξέρω."

Ε.Α.

ΥΓ. Αχ και να 'μουν ποιητής θα τους έδειχνα εγώ!

Το τραγούδι

2008-05-05T08:02:00.000-07:00

Σήμερα αναγκάστηκα - επειδή το είχα ξεχάσει - να κατέβω από το γραφείο μου προκειμένου να αγοράσω τσιγάρα. Όταν λοπόν βγήκα από τον χώρο των γραφείων της εφημερίδας, έτοιμος να κατέβω την εσωτερική σκάλα, ήρθε στ' αυτάκια μου ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι σε μια άγνωστη προς εμένα γλώσσα. Κι ήταν τόσο γλυκό το τραγούδι που νόμισα πως κάποια σειρήνα είχε έρθει και με πρόσταζε να αφήσω το λευκό κατάρτι μου (βλέπε σκέψεις μου) και να την ακολουθήσω. Μαγεμένος λοιπόν από τους θεσπέσιους ήχους ενός πλάσματος θαρρώ απόμακρου και ανεξερεύνητου κατέβηκα με βιάση τα σκαλιά θέλοντας μόνο να το γνωρίσω (το πλάσμα ή το τραγούδι;). Έφτασα ασθμαίνοντας βαριά στο ισόγειο όπου με έκπληξη αντίκρισα την καθαρίστρια να καθαρίζει υπομονετικά με ένα άσπρο πανί το ασανσέρ. Κι ήταν το στόμα της που γεννούσε αυτούς τους μεθυστικούς ήχους που με είχαν επιτάξει... Κι έμεινα άφωνος να την κοιτάζω. Είδα καλύτερα και αυτό που αντίκρισα μου έκοψε τα πόδια. Είχε το κεφάλι ενός ωδικού πτηνού άγνωστου σ' εμένα, μ' ένα ράμφος λευκό και το κορμί μιας γυναίκας μεσόκοπης. Το τραγούδι της ήταν από τα πιο όμορφα που άκουσα σε όλη τη ζωή μου. Και στα χέρια της κρατούσε ένα σκήπτρο, λευκό κι αυτό που έλαμπε. Προς στιγμήν σκέφτηκα να πάω να της μιλήσω, αλλά έπειτα το μετάνιωσα διότι δεν ήθελα να διακόψω το τραγούδι. Ύστερα πήγα και αγόρασα τσιγάρα. Επέστρεψα και εκείνη στεκόταν ατάραχη στη θέση της. Την άφησα να συνεχίσει το τραγούδι της και καθώς απομακρυνόμουν από κοντά της ανεβαίνοντας τις σκάλες, το τραγούδι λες και με προέτρεπε να μην ανέβω ποτέ. Έκλεισα την πόρτα του γραφείου πίσω μου και το τραγούδι χάθηκε. Κι η γυναίκα πουλί χάθηκε μαζί μ' αυτό...

Η ένταξη

2008-05-02T02:40:00.000-07:00

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι είμαι πλέον δόκιμο μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας - Θράκης. Και τώρα πάμε γι' άλλα...

Η συνάντηση

2008-04-18T03:05:00.000-07:00

Οι συναντήσεις του Ζακ Βασέ με τον Andre Breton ήταν καθοριστικές. Για μια από αυτές στην πρεμιέρα του "σουρεαλιστικού" έργου του Guillaume Apollinaire Les Mamalles de Tiresias, στις 24 Ιουνίου 1917 ο Breton είχε γράψει: "Ξαναβρήκα τον Βασέ στο κονσερβατουάρ Maubel. Μόλις είχε τελειώσει η πρώτη πράξη. Ένας Άγγλος αξιωματικός είχε δημιουργήσει σάλο στην πλατεία. Δεν μπορούσε να είναι άλλος απ' αυτόν. Η προκλητικότητα της παράστασης τον είχε ενθουσιάσει. Είχε μπει στην αίθουσα μ' ένα περίστροφο και απειλούσε να ρίξει στο κοινό".

Μανιφέστο του Louis Aragon

2008-04-18T02:49:00.000-07:00

Τέρμα στους ζωγράφους, τέρμα στους λογοτέχνες, τέρμα στους μουσικούς, τέρμα στους γλύπτες, τέρμα στις θρησκείες, τέρμα στους δημοκράτες, τέρμα στους βασιλόφρονες, τέρμα στους ιμπεριαλιστές, τέρμα στους αναρχικούς, τέρμα στους σοσιαλιστές, τέρμα στους μπολσεβίκους, τέρμα στους πολιτικούς, τέρμα στους προλετάριους, τέρμα στους στρατούς, τέρμα στις αστυνομίες, τέρμα στα κόμματα, φτάνουν επιτέλους αυτές οι ηλιθιότητες, δε θέλουμε πια τίποτα, τίποτα, τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ.
Έτσι ελπίζουμε πως το καινούριο, που θα είναι ίδιο με αυτό που δε θέλουμε πια, θα φανεί λιγότερο σάπιο, λιγότερο άμεσα ΓΚΡΟΤΕΣΚΟ.

Για την αντιγραφή Ε.Α.

Ένα μικρό μανιφέστο

2008-04-11T08:53:00.000-07:00

Ο άνθρωπος γεννήθηκε στην αταξία και σ' αυτή μια ημέρα θα επιστρέψει. Όλοι οι νόμοι που δημιούργησε κάποια στιγμή θα καταρρεύσουν. Τα πολιτικά συστήματα θα αυτοκαταστραφούν. Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, όπως πολλοί διατείνονται. Αντίθετα είναι η τέχνη της χειραγώγησης, της ποδηγέτησης και του καταναγκασμού. Ο άνθρωπος δεν την έχει ανάγκη. Έχει ανάγκη από ελευθερία σκέψης, έκφρασης και λόγου. Κάθε είδους περιορισμός σκοτώνει το πνεύμα. Τα στεγανά σε όλες τις εκφράσεις της ζωής "πρέπει" και θα εκλείψουν. Οι διαχωρισμοί και οι ντιρεκτίβες "πρέπει" να ανήκουν στο αμαρτωλό παρελθόν. Οι κάστες, οι σέκτες, οι ομάδες ευνουχίζουν το άτομο. Το μετατρέπουν σε μικρόνοο παρατηρητή. Το παράλογο έτσι όπως το οριοθέτησε ο Albert Camus είναι το μέλλον μας. Το θέατρο του παραλόγου θα είναι το σπίτι μας και ο νεοσουρεαλισμός η ιδεολογία μας. Η φιλοσοφία έχει προ πολλού κατατροπώσει τη θρησκεία. Ο Andre Breton μάς έχει δείξει τον δρόμο. Ας τον ακολουθήσουμε, δίχως τον φόβο αν θα καταλήξουμε πουθενά. Κι αν στη διαδρομή μας κάψουν στην πυρά ή μας πετάξουν στα λιοντάρια, αυτό δεν θα είναι παρά μόνον η δικαίωση...

Οι πρωινοί περαστικοί Νο2

2008-04-04T03:10:00.000-07:00

Ξανά το ίδιο δρομολόγιο για τη δουλειά. Ξανά οι περαστικοί που κινούνται αντίρροπα στον δρόμο μου. Ξανά οι σκέψεις μου - στυμφαλίδες όρνιθες που μου τσιμπάνε με οργή το μυαλό. Οι σκέψεις, αυτές οι μικρές βρώμικες κυρίες που άλλοτε παριστάνουν τις καλόβολες και ευκατάστατες, πρόθυμες να με εξυπηρετήσουν υπηρέτριες και άλλοτε παλλακίδες που συνωστίζονται σε καταγώγια βρωμερά και άθλια με μόνο σκοπό της ζωής τους να μου υποδείξουν τις πιο γυμνές ηδονές. Και τι δεν θα δινα να μπω στο μυαλό των περαστικών. Αλήθεια τι σκέφτονται κάθε πρωί όλοι αυτοί οι βλοσυροί ή βιαστικοί ή κουρασμένοι ή ράθυμοι ή νευρικοί ή άδειοι ή όλα αυτά μαζί, περαστικοί; Πολύ θα ήθελα να μάθω. Είμαι πολύ περίεργος. Είναι μια περιέργεια εγγενής και αδόλευτη. Είναι όπως εκείνη που είχα από μικρός έως και σήμερα που αναρωτιόμουνα πώς είναι να ζεις στο κορμί κάποιου άλλου ή αντίστροφα κάποιος άλλος στο δικό μου σώμα. Υπήρχαν (και υπάρχουν) μέρες που ξυπνούσα έχοντας την προσδοκία-υποψία, ίσως και τη βεβαιότητα, ότι θα βρεθώ ξαφνικά μέσα στο κέλυφος κάποιου άλλου, έχοντας τη δυνατότητα να διαχειριστώ έστω και για λίγο τη ζωή του...Και καλά με τους ζωντανούς. Με τους νεκρούς που φανταζόμουν, τι γίνεται;

Τρέχω

2008-03-28T02:55:00.000-07:00

Τις τρεις τελευταίες ημέρες τρέχω, τρέχω, τρέχω και δεν φτάνω. Νομίζω ότι ο Θανάσης Βέγγος ωχριά μπροστά μου. Η γραφειοκρατία με τρέλαινε από μικρό έως και σήμερα. Γι' αυτό ακριβώς όταν είχα να κάνω μια δουλειά (οποιαδήποτε δουλειά) έστελνα τη μητέρα μου. Τώρα που εκείνη είναι μακριά αναγκάζομαι να παλέψω μόνος μου το... θηρίο. Που θα πάει, κάποια νίκη θα καταφέρω. Ωστόσο, όσον αφορά στη μάχη...

Ντοκιμαντέρ για την Πάτι

2008-03-21T03:15:00.000-07:00

Αυλαία έριξε το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Για να είμαι ειλικρινής δεν το παρακολουθήσα όσο θα ήθελα, όσο θα έπρεπε ή όσο θα του άξιζε, αν προτιμάτε. Ωστόσο, παρακολούθησα μόνο ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της μεγάλης ροκ ποιήτριας Πάτι Σμιθ. Το ντοκιμαντέρ περιελάμβανε επιλεγμένες σκηνές από τη ζωή της ποιήτριας-τραγουδίστριας, μετά από ενδελεχές γύρισμα δέκα ολόκληρων χρόνων. Είδα την Πάτι να επισκέπτεται τον τάφο του Μπωντλαίρ, την είδα να επισκέπται και ν' αφήνει λίγα λουλούδια στον τάφο του Γουίλλιαμ Μπλέικ, την είδα να συζητά με τον Ντύλαν και τον Γκίνγκσμπεργκ και τον Μπάροουζ. Είδα τη μπιτ γενιά που διάβαζα πιο μικρός κατά καιρούς σε διάφορα βιβλία να παίρνει σάρκα και οστά εμπρός μου. Κι ένιωσα τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Κι είδα και καθημερινές προσωπικές στιγμές της ζωής της, στο σπίτι της, στα παρασκήνια πριν βγει στη σκηνή, σε διαδηλώσεις εναντίον του Τζορτζ Μπους και φυσικά επάνω στη σκηνή. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να μεγαλουργήσουν... Μικρός είχα έντονη αυτή την εντύπωση. Όσο μεγαλώνω, όμως, η ίδια εντύπωση σιγά σιγά αργοσβήνει σαν τη φλόγα ενός κεριού... Βέβαια μπορεί να είναι και η ιδέα μου!

Η αξιοκρατία... Ποια είπατε;

2008-03-20T04:01:00.000-07:00

Η αξιοκρατία στην Ελλάδα είναι μια έννοια πολύ, μα πάρα πολύ, παρεξηγημένη. Κάποιοι την αντιλαμβάνονται όπως τους βολεύει κάθε φορά. Δεν σας κρύβω ότι ώρες ώρες νομίζω ότι είναι εντελώς ανύπαρκτη... Όταν τη σκέφτομαι λοιπόν μου έρχονται στο μυαλό οι εξοστρακισμοί κάποιων άξιων ανθρώπων στην Αρχαία Ελλάδα. Εκεί όπου η αληθινή δημοκρατία επικρατούσε. Δεν θα επικρατεί αναξιοκρατία στη σημερινή εποχή και στη σημερινή Ελλάδα όπου οι φελοί επιπλέουν και οι άξιοι καταποντίζονται στον ωκεανό της σαπίλας, της αμάθειας, της ξεφτίλας, της δολοπλοκής και της κενότητας; Ωστόσο, δυστυχώς θα είναι πάντα έτσι, διότι η γνώση είναι δύναμη. Και κανείς δεν επιδιώκει να 'χει κοντά του ανθρώπους πιο δυνατούς από εκείνον... Ας επικρατήσουν λοιπόν οι άβουλοι, οι ανήθικοι και εκείνοι που μηχανορραφούν... Για εμάς που ζούμε στο όνειρο δεν υπάρχουν καν. Είναι αόρατοι σαν τον άνθρωπο του Γουέλς...

Τα ανθρωπάκια

2008-03-18T09:29:00.000-07:00

Υπάρχουν κάτι ανθρωπάκια που αν τα συγκρίνεις με τα μυγμήγκια αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο των τελευταίων. Αυτά τα ανθρωπάκια λοιπόν ενδιαφέρονται μόνο για το πως θα εφαρμόσουν την υστερόβουλη μεθοδολογία τους προκειμένου να επιζήσουν. Μοναδικός σκοπός της ζωής τους είναι να καταφέρουν του κισσού τους το πλάνο ψήλωμα, με όποιο τίμημα. Η ηθική, η ειλικρίνεια, η εντιμότητα και η ανυστεροβουλία είναι για αυτά έννοιες και λέξεις που ποτέ δεν καταχωρήθηκαν από τους γονείς τους στο λεξικό της ζωής τους. Κι είναι κρίμα διότι κάποιοι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν μ' αυτές τις αξίες γίνονται έρμαια των ορέξεών τους. Επουδενί δεν προσπαθώ να ηθικολογήσω. Απλά να καταγράψω μια πραγματικότητα που με ενοχλεί αφόρητα. Γι' αυτόν τον λόγο και πάντα θα υπερασπίζομαι το δικαίωμα να ζω στο όνειρο και όχι στην πραγματικότητα αυτών των ποταπών ανθρωπίσκων... Εκεί (στο όνειρο) πάντα είναι πιο όμορφα, η ευδαιμονία ελλοχεύει σε κάθε γωνία προκειμένου να σε κάνει δικό της και επικρατεί μόνο μια θεσπέσια ευωδιά που βρίσκει κανείς στα ποιήματα του Ελυάρ, του Μαλαρμέ, του Μπρετόν και του Απολιναίρ... Και πολλών άλλων φυσικά, η διάνοιά των οποίων ας με συγχωρήσει που τους ξεχνώ αυτή την ώρα...

Δεν έχουμε προβλήματα

2008-03-14T06:20:00.000-07:00

Δεν έχουμε προβλήματα. Από τη στιγμή που έχουμε την υγεία μας όλα τα άλλα περιττεύουν. Όλα είναι μέσα στο κεφάλι μας. Έκανα το μεγάλο λάθος να δω το λινκ για τη Λυδία που ανήρτησαν ο elias και η ttallou. Τελικά υπάρχουν άγγελοι στη γη, αλλά για κάποιον άγνωστο λόγο τα φτερά μερικών έχουν τραυματιστεί, ίσως ανεπανόρθωτα. Ωστόσο, πάντα θα είναι άγγελοι... για όσο υπάρχει χρόνος, καθώς και μετά την ανυπαρξία του... Η δύναμη ορισμένων ανθρώπων είναι άπειρη...

Η χώρα του Σισύφου

2008-03-10T01:09:00.000-07:00

Άκουσα να μιλούν για μια γυναίκα
Που τα χέρια της ήταν σύννεφα
Πλασμένα από χιόνι και μύρα
Που τα μάτια της ήταν θάλασσες
Γεμάτες ναυάγια αναμνήσεων
Που τα χείλη της ήταν κρύσταλλα
Εύθραυστα όπως η απόγνωση.
Και ζήλεψα να τη γνωρίσω
Αποζήτησα την αγκαλιά της
Εκείνη με τα παράξενα ψάρια
Που λένε ιστορίες για τον έρωτα.
Κι όταν έφτασα κοντά της
Τη ρώτησα αν τα όνειρά της
Έχουν ύπνους κι αν το
Απολειφάδι της μνήμης της
Μπορεί να με κάνει να την
Αγαπήσω.
Αυτή απάντησε πως άκουσε
Να μιλούν για κάποιον
Που όταν πέθαινε έβγαζε
Πουλιά από το στόμα του
Και που όταν γελούσε
Μια αόριστη ελπίδα τον αναστάτωνε
Και που όταν σιωπούσε
Η καρδιά του αιμορραγούσε όνειρα.
Της είπα πως αυτός ο άνθρωπος
Ήμουν εγώ κι εκείνη πιστεύοντας
Τα λόγια μου, έδεσε τα μάτια μου
Με πήρε άπ' το χέρι και μ' οδήγησε
Εκεί όπου δεν υπάρχει χρόνος
Εκεί όπου τα παιδιά μόνο γελούν και παίζουν
Εκεί όπου βασιλεύει μόνο η Αλήθεια
Εκεί όπου τα πάντα γεννιούνται αυθόρμητα
Εκεί όπου ο έρωτας είναι το χέρι
Το χάδι και το κορμί μαζί.
Ο έρωτας δεν έχει όρια!
Ζήσαμε σ' αυτή την απέθαντη χώρα
Ώσπου ν' ακούσουμε να μιλούν για
Τον μύθο του Σισύφου.

Ε.Α. (11-12-07)

Ο σκύλος

2008-03-07T04:24:00.000-08:00

Μπήκε o σκύλος στα κλεφτά
κι έφαγε τα κοψίδια
κι ο μάγειρας με ξέρω γω τι
του 'σπασε τα παΐδια.

Κι οι άλλοι σκύλοι τρέξανε
τον πήραν και τον θάψαν
και για να βάλουνε μυαλό
στο μνήμα του εγράψαν:

Μπήκε ο σκύλος στα κλεφτά
κι έφαγε τα κοψίδια
κι ο μάγειρας με ξέρω γω τι
του 'σπασε τα παΐδια...

κ.ο.κ.

Αθάνατε Μπέκετ, είσαι Θεός...

Οι πρωινοί περαστικοί

2008-03-06T02:45:00.000-08:00

Σήμερα ξύπνησα με μια αδιόρατη εντύπωση ότι θα μπορούσα και να μην είχα ξυπνήσει ποτέ! Το παθαίνω συχνά, το παραδέχομαι. Είναι ο φόβος του "αιώνιου ύπνου" που για να πω την αλήθεια μόνο φόβος δεν θα 'πρεπε να είναι. Το λέω γιατί ποιος δεν θα 'θελε να πεθάνει μακάριος στον ύπνο του χωρίς να καταλάβει τίποτα! Χωρίς πόνο για παράδειγμα. Μετά από αυτό σηκώθηκα, πλύθηκα, ντύθηκα κι έφυγα από το σπίτι. Και μετά άρχισα τη γνωστή διαδρομή προς τη δουλειά μου, την οποία κάνω καθημερινά ακολουθώντας πάντα το ίδιο δρομολόγιο. Αν και τη βαριέμαι αυτή τη διαδρομή, για κάποιον άγνωστο σ' εμένα λόγο, δεν την αλλάζω ποτέ. Περπατώ με γρήγορο βήμα και σκυμμένο το κεφάλι. Μόνο μερικές φορές σηκώνω το βλέμμα και παρατηρώ στα μάτια τους περαστικούς. Και πάντα, μα πάντα αναρωτιέμαι: Γιατί να δω αυτόν τον άνθρωπο σήμερα στον δρόμο κι όχι κάποιον άλλο; Έχει σημασία, παίζει κάποιον ρόλο; Τα βλέμματα των περαστικών που αντικρίζω είναι τυχαία; Και φτάνω στη δουλειά μου κι ακόμη σκέφτομαι τους περαστικούς. Και σήμερα γράφω γι' αυτούς. Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο γι' αυτούς... Το υπόσχομαι...

Fountain

2008-03-04T08:15:00.001-08:00

Ιδού το μεγαλείο του καλλιτέχνη! Η Κρήνη (Fountain) του Marcel Duchamp. Την πρώτη φορά που αντίκρισα αυτό το έργο τέχνης ένιωσα κάτι να κλωτσάει τα σωθικά μου. Στη συνέχεια είχα την απορία ποιος θα τολμούσε να πιει από αυτή. Για να καταλήξω ότι ο ίδιος θα μπορούσε σίγουρα... Ίσως κι εγώ...
Μ' αρέσει η εντύπωση που σου προκαλεί. Αρχικά είναι η απέχθεια, αλλά όσο περισσότερο την κοιτάς τόσο περισσότερο την εκτιμάς. Είναι οι θελκτικές της καμπύλες, η φιλντισένια της σάρκα. Είναι σαν μια άσχημη γυναίκα που όσο περισσότερο τη βλέπεις τόσο περισσότερο ψάχνεις επάνω της κάτι όμορφο. Και στο τέλος πάντα το βρίσκεις! Ζήτω η αποθέωση του ανοίκειου!

Yπερρεαλιστικός Πειραματισμός (Έρευνα 2η)

2008-03-04T05:16:00.000-08:00

1. Ποια είναι τα δύο αντικείμενα ή πράγματα (φυσικά ή τεχνητά) που τα θεωρείτε ως τα πλέον "ποιητικά", που σχηματίζουν δηλαδή τις πιο σπάνιες και εξαιρετικές αναπαραστάσεις, φαντασιώσεις και φυσικές συγκρούσεις;
2. Ποιοι αντικειμενικοί λόγοι μπορούν κατά τη γνώμη σας να δικαιολογήσουν αυτή την επιλογή;
3. Ποιοι υποκειμενικοί λόγοι;
4. Ποιοι άλλοι λόγοι;

Ευχαριστώ για την... κατανόηση...

Hello!!!

2008-03-04T03:32:00.000-08:00

Αγαπητέ "isamoral" αφού το προτιμάς πάρτο στα Γαλλικά: Un coup de des jamais n' abolira le hazard! Επίσης, κεφαλαιώδης ως πρόσωπο είμαι και φαίνομαι και είμαι αυτό που δεν ήμουν πριν να γίνω. Η γραμματοσειρά δε, είναι απολύτως τυχαία. Απάντα στην έρευνα, έχει σημασία!

Έρευνα

2008-02-29T04:10:00.000-08:00

Μπορείτε να πείτε ποια είναι η κεφαλαιώδης συνάντηση της ζωής σας; Μέχρι ποιου σημείου η συνάντηση αυτή σας έδωσε και σας δίνει την εντύπωση του τυχαίου; Του αναγκαίου; Παρακαλούνται να απαντήσουν όσοι επισκεφτούν το ιστολόγιο, ειδάλλως ένα νεκρό χέρι θα τους οδηγήσει στον παράδεισο της γης!

Ο σκοπός

2008-02-28T08:13:00.000-08:00

Ο σκοπός μου είναι η υποστήριξη του τυχαίου, του ακραίου, του ανοίκειου, του αθυρόστομου, του τερατώδους, του γελοίου, του αλλοιωμένου, του φθαρμένου και του διφορούμενου, μέσα από την παραμόρφωση, τη γελοιογράφηση, την παραποίηση των φυσικών διαστάσεων και την απόρριψη των κλασικών προτύπων. Μεντορές μου αν μπορώ να τους χαρακτηρίσω έτσι είναι οι ντανταϊστές και οι σουρεαλιστές. "Ιερός" κανόνας της ζωής μου είναι ο στίχος τουΓάλλου ποιητή Στεφάν Μαλαρμέ: "Μια ζαριά δεν μπορεί να καταργήσει το τυχαίο". Αυτά για αρχή...