Η αιώνια επιστροφή

Πάντα επιστρέφει στο μυαλό μου εν είδει εδαφίου της Αποκαλύψεως μια στροφή ποιήματος που είχα γράψει πριν από πολλά χρόνια. Πάντα επιστρέφει για να μου υπενθυμίσει ότι η αγάπη όπως κι η ίδια η ποίηση είναι η κατάργηση του χρόνου.

"Ό,τι κι αν θέλω δεν μπορώ
κι ό,τι μπορώ δεν θέλω
μπορώ να θέλω ν' αγαπώ
μα ν' αγαπώ δεν ξέρω."

Ε.Α.

ΥΓ. Αχ και να 'μουν ποιητής θα τους έδειχνα εγώ!

Το τραγούδι

Σήμερα αναγκάστηκα - επειδή το είχα ξεχάσει - να κατέβω από το γραφείο μου προκειμένου να αγοράσω τσιγάρα. Όταν λοπόν βγήκα από τον χώρο των γραφείων της εφημερίδας, έτοιμος να κατέβω την εσωτερική σκάλα, ήρθε στ' αυτάκια μου ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι σε μια άγνωστη προς εμένα γλώσσα. Κι ήταν τόσο γλυκό το τραγούδι που νόμισα πως κάποια σειρήνα είχε έρθει και με πρόσταζε να αφήσω το λευκό κατάρτι μου (βλέπε σκέψεις μου) και να την ακολουθήσω. Μαγεμένος λοιπόν από τους θεσπέσιους ήχους ενός πλάσματος θαρρώ απόμακρου και ανεξερεύνητου κατέβηκα με βιάση τα σκαλιά θέλοντας μόνο να το γνωρίσω (το πλάσμα ή το τραγούδι;). Έφτασα ασθμαίνοντας βαριά στο ισόγειο όπου με έκπληξη αντίκρισα την καθαρίστρια να καθαρίζει υπομονετικά με ένα άσπρο πανί το ασανσέρ. Κι ήταν το στόμα της που γεννούσε αυτούς τους μεθυστικούς ήχους που με είχαν επιτάξει... Κι έμεινα άφωνος να την κοιτάζω. Είδα καλύτερα και αυτό που αντίκρισα μου έκοψε τα πόδια. Είχε το κεφάλι ενός ωδικού πτηνού άγνωστου σ' εμένα, μ' ένα ράμφος λευκό και το κορμί μιας γυναίκας μεσόκοπης. Το τραγούδι της ήταν από τα πιο όμορφα που άκουσα σε όλη τη ζωή μου. Και στα χέρια της κρατούσε ένα σκήπτρο, λευκό κι αυτό που έλαμπε. Προς στιγμήν σκέφτηκα να πάω να της μιλήσω, αλλά έπειτα το μετάνιωσα διότι δεν ήθελα να διακόψω το τραγούδι. Ύστερα πήγα και αγόρασα τσιγάρα. Επέστρεψα και εκείνη στεκόταν ατάραχη στη θέση της. Την άφησα να συνεχίσει το τραγούδι της και καθώς απομακρυνόμουν από κοντά της ανεβαίνοντας τις σκάλες, το τραγούδι λες και με προέτρεπε να μην ανέβω ποτέ. Έκλεισα την πόρτα του γραφείου πίσω μου και το τραγούδι χάθηκε. Κι η γυναίκα πουλί χάθηκε μαζί μ' αυτό...

Η ένταξη

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι είμαι πλέον δόκιμο μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας - Θράκης. Και τώρα πάμε γι' άλλα...

Η συνάντηση

Οι συναντήσεις του Ζακ Βασέ με τον Andre Breton ήταν καθοριστικές. Για μια από αυτές στην πρεμιέρα του "σουρεαλιστικού" έργου του Guillaume Apollinaire Les Mamalles de Tiresias, στις 24 Ιουνίου 1917 ο Breton είχε γράψει: "Ξαναβρήκα τον Βασέ στο κονσερβατουάρ Maubel. Μόλις είχε τελειώσει η πρώτη πράξη. Ένας Άγγλος αξιωματικός είχε δημιουργήσει σάλο στην πλατεία. Δεν μπορούσε να είναι άλλος απ' αυτόν. Η προκλητικότητα της παράστασης τον είχε ενθουσιάσει. Είχε μπει στην αίθουσα μ' ένα περίστροφο και απειλούσε να ρίξει στο κοινό".

Μανιφέστο του Louis Aragon

Τέρμα στους ζωγράφους, τέρμα στους λογοτέχνες, τέρμα στους μουσικούς, τέρμα στους γλύπτες, τέρμα στις θρησκείες, τέρμα στους δημοκράτες, τέρμα στους βασιλόφρονες, τέρμα στους ιμπεριαλιστές, τέρμα στους αναρχικούς, τέρμα στους σοσιαλιστές, τέρμα στους μπολσεβίκους, τέρμα στους πολιτικούς, τέρμα στους προλετάριους, τέρμα στους στρατούς, τέρμα στις αστυνομίες, τέρμα στα κόμματα, φτάνουν επιτέλους αυτές οι ηλιθιότητες, δε θέλουμε πια τίποτα, τίποτα, τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ.
Έτσι ελπίζουμε πως το καινούριο, που θα είναι ίδιο με αυτό που δε θέλουμε πια, θα φανεί λιγότερο σάπιο, λιγότερο άμεσα ΓΚΡΟΤΕΣΚΟ.

Για την αντιγραφή Ε.Α.

Ένα μικρό μανιφέστο

Ο άνθρωπος γεννήθηκε στην αταξία και σ' αυτή μια ημέρα θα επιστρέψει. Όλοι οι νόμοι που δημιούργησε κάποια στιγμή θα καταρρεύσουν. Τα πολιτικά συστήματα θα αυτοκαταστραφούν. Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, όπως πολλοί διατείνονται. Αντίθετα είναι η τέχνη της χειραγώγησης, της ποδηγέτησης και του καταναγκασμού. Ο άνθρωπος δεν την έχει ανάγκη. Έχει ανάγκη από ελευθερία σκέψης, έκφρασης και λόγου. Κάθε είδους περιορισμός σκοτώνει το πνεύμα. Τα στεγανά σε όλες τις εκφράσεις της ζωής "πρέπει" και θα εκλείψουν. Οι διαχωρισμοί και οι ντιρεκτίβες "πρέπει" να ανήκουν στο αμαρτωλό παρελθόν. Οι κάστες, οι σέκτες, οι ομάδες ευνουχίζουν το άτομο. Το μετατρέπουν σε μικρόνοο παρατηρητή. Το παράλογο έτσι όπως το οριοθέτησε ο Albert Camus είναι το μέλλον μας. Το θέατρο του παραλόγου θα είναι το σπίτι μας και ο νεοσουρεαλισμός η ιδεολογία μας. Η φιλοσοφία έχει προ πολλού κατατροπώσει τη θρησκεία. Ο Andre Breton μάς έχει δείξει τον δρόμο. Ας τον ακολουθήσουμε, δίχως τον φόβο αν θα καταλήξουμε πουθενά. Κι αν στη διαδρομή μας κάψουν στην πυρά ή μας πετάξουν στα λιοντάρια, αυτό δεν θα είναι παρά μόνον η δικαίωση...

Οι πρωινοί περαστικοί Νο2

Ξανά το ίδιο δρομολόγιο για τη δουλειά. Ξανά οι περαστικοί που κινούνται αντίρροπα στον δρόμο μου. Ξανά οι σκέψεις μου - στυμφαλίδες όρνιθες που μου τσιμπάνε με οργή το μυαλό. Οι σκέψεις, αυτές οι μικρές βρώμικες κυρίες που άλλοτε παριστάνουν τις καλόβολες και ευκατάστατες, πρόθυμες να με εξυπηρετήσουν υπηρέτριες και άλλοτε παλλακίδες που συνωστίζονται σε καταγώγια βρωμερά και άθλια με μόνο σκοπό της ζωής τους να μου υποδείξουν τις πιο γυμνές ηδονές. Και τι δεν θα δινα να μπω στο μυαλό των περαστικών. Αλήθεια τι σκέφτονται κάθε πρωί όλοι αυτοί οι βλοσυροί ή βιαστικοί ή κουρασμένοι ή ράθυμοι ή νευρικοί ή άδειοι ή όλα αυτά μαζί, περαστικοί; Πολύ θα ήθελα να μάθω. Είμαι πολύ περίεργος. Είναι μια περιέργεια εγγενής και αδόλευτη. Είναι όπως εκείνη που είχα από μικρός έως και σήμερα που αναρωτιόμουνα πώς είναι να ζεις στο κορμί κάποιου άλλου ή αντίστροφα κάποιος άλλος στο δικό μου σώμα. Υπήρχαν (και υπάρχουν) μέρες που ξυπνούσα έχοντας την προσδοκία-υποψία, ίσως και τη βεβαιότητα, ότι θα βρεθώ ξαφνικά μέσα στο κέλυφος κάποιου άλλου, έχοντας τη δυνατότητα να διαχειριστώ έστω και για λίγο τη ζωή του...Και καλά με τους ζωντανούς. Με τους νεκρούς που φανταζόμουν, τι γίνεται;