Υπάρχουν μαμούθ

Είχα τη βεβαιότητα ότι τα μαμούθ δεν υπάρχουν. Αυτό άλλωστε με είχε μάθει η αγαπημένη μου δασκάλα στις πρώτες τέσσερις τάξεις του Δημοτικού, η Δέσποινα. Να όμως που θα χρειαστεί τουλάχιστον για μία φορά να αμφισβητήσω την αυθεντία της. Μας είχε πει λοιπόν ότι τα μαμούθ ζούσαν στην προϊστορική εποχή και με το πέρασμα των χρόνων αφανίστηκαν από προσώπου γης. Μέγα λάθος. Εδώ και περίπου έναν χρόνο έρχομαι σε σχεδόν καθημερινή επαφή με ένα μαμούθ. Είναι μεγάλο, μαλλιαρό και βγάζει άναρθρες κραυγές. Για την ακρίβεια μόνο ουρλιαχτά βγαίνουν από το στόμα του και τραυματίζουν κάθε φορά τα ευαίσθητα αυτάκια μου. Μια φορά μάλιστα με πήρε και τηλέφωνο, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κατάλαβα τη γλώσσα που μιλούσε! Και πως θα μπορούσα άλλωστε; Βέβαια θα μπορούσε να ιχυριστεί κανείς ότι είναι μεγάλη τιμή για μένα να θέλει να μου μιλήσει ένα μαμούθ! Αλίμονο, όχι τιμή δεν ήταν, αλλά η μέγιστη ατιμία!

Νομίζω ότι δεν μπορώ να ζήσω με το μαμούθ κοντά μου. Ούτε σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων για να πω την αλήθεια. Οι χαυλιόδοντές του είναι τόσο κοφτεροί, τα μάτια του τόσο ηλίθια, οι κραυγές του τόσο αποκρουστικές που νομίζω ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που θα με κατασπαράξει. Εκτός κι αν προλάβω και του ξεφύγω. Νομίζω πως αυτή είναι η μόνη λύση. Ωστόσο πριν το κάνω, θέλω να βρω έναν τρόπο να πείσω (;) το μαμούθ να πάρει τηλέφωνο την αγαπημένη μου δασκάλα για να της αποδείξει ότι τελικά υπάρχουν μαμούθ και στη σημερινή εποχή...

Annabelle Lee

ANNABELLE LEE

Author: Edgar Allan Poe

It was many and many a year ago,

In a kingdom by the sea,

That a maiden there lived whom you may know

By the name of Annabel Lee;

And this maiden she lived with no other thought

Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,

In this kingdom by the sea;

But we loved with a love that was more than love -

I and my Annabel Lee;

With a love that the winged seraphs of heaven

Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,

In this kingdom by the sea,

A wind blew out of a cloud, chilling

My beautiful Annabel Lee;

So that her highborn kinsman came

And bore her away from me,

To shut her up in a sepulcher

In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,

Went envying her and me

Yes! that was the reason (as all men know,

In this kingdom by the sea)

That the wind came out of the cloud by night,

Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love was stronger by far than the love

Of those who were older than we

Of many far wiser than we

And neither the angels in heaven above,

Nor the demons down under the sea,

Can ever dissever my soul from the soul

Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams

Of the beautiful Annabel Lee;

And the stars never rise but I feel the bright eyes

Of the beautiful Annabel Lee;

And so, all the night-tide, I lie down by the side

Of my darling, my darling, my life and my bride,

In the sepulcher there by the sea,

In her tomb by the sounding sea.

Ένας περίεργος τεμπέλης

Ο μεγαλύτερος συγγραφέας της Αργεντινής και ένας από τους μεγαλύτερους του 20ου αιώνα, ο Jorge Luis Borges, ένας από τους πιο αγαπημένους μου, με τα γραπτά του οποίου μπορώ να αποκαλύψω ότι είμαι τουλάχιστον ερωτευμένος (sic), είχε πει κάποτε: «Δεν έχω μελετήσει πολύ, διαβάζω μάλλον στα πεταχτά, ποτέ συστηματικά. Μόνο τον Σοπενχάουερ ίσως διάβασα συστηματικά. Είμαι περισσότερο περίεργος, παρά μελετηρός ή διαβασμένος. Γιατί στο βάθος είμαι τεμπέλης. Είμαι ένας άνθρωπος περίεργος, αλλά τεμπέλης».

Αν δεν αποτελεί βλασφημία από μέρους μου θα τολμήσω να πω ότι και εγώ είμαι ένας περίεργος τεμπέλης. Συστηματικά έχω διαβάσει τον μαθητή του Σοπενχάουερ, τον Νίτσε(Να και σε κάτι που μοιάζουμε). Διαβάζω δέκα βιβλία ταυτόχρονα (ίσως και περισσότερα, καθώς έχω χάσει τον λογαριασμό). Προσπαθώ να εντρυφήσω σε κάποια από αυτά, εις μάτην μάλλον. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι αν κάποτε έφτανα στο σημείο να γράψω σαν εκείνον θα ήμουν τουλάχιστον ευτυχής. Απλά είμαι κι εγώ ένας περίεργος τεμπέλης που ό,τι κι αν γράφει μάλλον δεν θα δει το φως της δημοσιότητας ποτέ! Ίσως μετά θάνατον. Θα δούμε. Πάντως μπορώ να χαρακτηρίσω τον Borges φίλο μου! Πόσο μου αρέσει να διαβάζω τις ιστορίες του δεν λέγεται! Τις ζηλεύω, όπως ζηλεύει το νερό το χιόνι, όπως ζηλεύει η μέρα τη νύχτα, όπως ζηλεύει ο βράχος τη θάλασσα! Μακάρι οι ιστορίες μου να εμπεριείχαν κάποιο "μπορχικό" στοιχείο! Φευ, είμαι κι εγώ ένας περίεργος τεμπέλης που ούτε κατά διάνοια δεν θα προσεγγίσει τη μεγαλοφυία του!

Όνειρα

Ο Λουίς Μπουνιουέλ λέει ότι τα όνειρα δεν έχουν καμία σημασία αν δεν υπάρχει μνήμη. Κι έχει δίκιο, διότι όσα όνειρα και να δει κανείς (βλέπουμε εκατομμύρια κάθε βράδυ) αν δεν μπορεί να τα θυμηθεί το πρωί τι να το κάνει! Το ίδιο κι εγώ... Προφανώς βλέπω όνειρα , αλλά δεν μπορώ να τα θυμηθώ το πρωί. Μόνο κάποια τετριμμένα θυμάμαι, όπως ότι πάω στο σχολείο φορώντας τις πυτζάμες μου, ότι πέφτω σε κάποιο βάραθρο ή τον κλασικό εφιάλτη μου (αλήθεια έχει καιρό να με επισκεφθεί), στον οποίο "βλέπω" μια παράξενη μορφή να πλησιάζει το πρόσωπό μου σε απόσταση αναπνοής και να μου μιλάει σε μια παράξενη- άγνωστη σε μένα- γλώσσα! Τα άλλα μου όνειρα όμως που είναι; Γιατί δεν τα θυμάμαι; Και τους εφιάλτες μου επίσης; Πόσο θα 'θελα να τα θυμάμαι για να γράφω ποιήματα γι' αυτά, ή ακόμη ακόμη και βιβλία. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να εξασκήσω περισσότερο το υποσυνείδητό μου. Μήπως και θυμηθώ κάποιο μου όνειρο και γίνω κι εγώ συγγραφέας ή ποιητής...

Ισπανικό μαργαριτάρι

Fluian horizontes de sus ojos
Traia rumor de arenas en los dedos
Y un haz de suenos rotos
Sobre sus hombros tremulos
La montana y el mar sus dos lebreles
Le saltaban al paso
La montana asobrada, el mar encabritado...

Από τα μάτια του ξεχύνονταν ορίζοντες
Είχε την οχλοβοή της αρένας ανάμεσα στα δάχτυλα
Κι ένα δεμάτι σπασμένα όνειρα
Πάνω στους ώμους του
Το βουνό και η θάλασσα, τα Δυο κυνηγόσκυλά του
Αναπηδούσαν στο πέρασμά του
Το βουνό μαζεμένο, η θάλασσα αφηνιασμένη...

Θάλασσα θανάτου ερωμένη

Θάλασσα ωχρή, τα μάτια σου κινούνται αργά

σε βλέπω και θυμάμαι με ζέση

τις αγάπες μου να φεύγουν μακριά

και κλαίω, ωστόσο μ' αρέσει

μ' αρέσει πολύ.

Θάλασσα μουντή, τα χνώτα σου αχνίζουν ξανά

σε βλέπω και μακάρια ξεχνάω

τη μοναξιά μου που φτάνει γοργά

και γελάω, στ' αλήθεια γελάω

γελάω πολύ.

Θάλασσα βουβή, τη σιωπή σου ακούω καλά

σε βλέπω και γεννιέμαι με τύψεις

απ' τις στάχτες μου βγάζω φτερά

και κλαίω και έχω μια θλίψη

μια θλίψη βραχνή.

Θάλασσα νεκρή, την ψυχή σου νιώθω βαριά

σε βλέπω και πεθαίνω με ρίγη

του κουφαριού μου αφήνω τα κρύα οστά

και γελάω, σαν έχω μια λίγη

μια λίγη πνοή.

Ε. Α.

17-10-2003

Ο Conte στην Καβάλα

Χθες το απόγευμα βγήκα για καφέ με ένα φιλικό μου ζευγάρι. Εκεί που συζητούσαμε για διάφορα θέματα έσκασε η βόμβα μεγατόνων από τον Απόστολο. "Ο Nicola Conte έκανε dj set στην Καβάλα" μου είπε. "Πήγα και τον είδα με ένα φιλαράκι", συμπλήρωσε σαν να μου έλεγε το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Θεωρώ ευτυχή συγκυρία το ότι δεν έπεσα από την καρέκλα στην οποία καθόμουν. Του απαντώ λοιπόν: "Καλά ρε φίλε, μιλάς σοβαρά;", με την έκπληξη να διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου! Τι άλλο θ' ακούσουμε, σκέφτηκα. Ο Conte πήγε να παίξει μουσική στην Καβάλα! Κι η Θεσσαλονίκη που βρίσκεται στον μουσικό χάρτη, αναρωτήθηκα. Αυτό το καλοκαίρι αποτελεί την επιτομή της μουσικής μου απώλειας. Έχασα τους Happy Mondays και τους Holly Fuck και National (ελέω εξετάσεων για το πανεπιστήμιο), θα χάσω James και U.n.k.l.e, ενώ μάλλον δεν πρόκειται να δω και τους Massive Attack και τους Sex Pistols. Μόνο η Madona έμεινε, αφού Tob και φίλοι προσπαθούν να με πείσουν να πάμε να δούμε την ιέρεια της ποπ. Όλα αυτά βέβαια στην Αθήνα, διότι η μπουζουκομάνα Θεσσαλονίκη κοιμάται τον ύπνο του... άμουσου! Ο Conte στην Καβάλα! Ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω...