Δώς μου αυτή τη γεύση...

Θεωρούσα ότι η εξαΰλωση ήταν αποκλειστικό προνόμιο του πειράματος της Φιλαδέλφειας, αν και νομίζω ότι αυτό δεν αποδείχτηκε ποτέ τελικά. Ωστόσο, αυτή ήταν η πεποίθησή μου έως και την περασμένη Πέμπτη, οπότε μαζί με τη Χ. βρεθήκαμε στη συναυλία του Κ. Β. στη Βαβυλωνία.

Ξεκίνησαν οι Elica μέσα στις πορτοκαλιές (sic) φόρμες εργασίας τους και δεν ήταν καθόλου μα καθόλου κακοί. Απλά ο ήχος τους έχανε λίγο και τα φωνητικά ακουγόντουσαν κάπως απόμακρα! Στη συνέχεια ανέβηκε στη σκηνή ο έχων γενέθλια (τούρτες, κεριά και παρόμοιες αηδίες ευτυχώς δεν έπαιξαν), Κωνσταντίνος, πιο προσιτός κι από τον μπάρμαν του στεκιού σου και πιο ενθουσιώδης από 15χρονο. Ξεκίνησε με κυρίως παλιά γνωστά τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία (Στέρεο Νόβα δεν ακούσαμε) και ακολούθως ανέβηκαν στη σκηνή οι Handy Park για να τον συνοδεύσουν με μια γερή ηλεκτρική δόση από κιθάρες, μπάσο (και τι μπάσο!) και ντραμς στην ηλεκτρική και όχι ηλεκτρονική διάσταση - διασκευή κάποιων αγαπημένων μας κομματιών. Το τρίτο και καλύτερο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μέρος ήταν το πιο χορευτικό. Ήταν η στιγμή που όλοι αρχίσαμε να χορεύουμε σαν τρελοί, ήταν η στιγμή που η μουσική σε εξαϋλώνει, σε παίρνει από κει που βρίσκεσαι και σε ταξιδεύει σε τοπία που δε φαντάστηκες ποτέ, σε περιοχές που το όνειρο αδυνατεί, ίσως, να κατασκευάσει.

Η εξαΰλωσή μου όμως δεν αναφέρεται μόνο στην υπέροχη μουσική και την απίστευτη ενέργεια που πήραμε από τον Κωνσταντίνο και που του την επιστρέψαμε απλόχερα! Οφείλεται και στον κόσμο που είδα να με περιτρυγυρίζει! 'Ηταν σαν να μην βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη, αλλά στην Αθήνα. Ο κόσμος ήταν cool, ντυμένος απλά, αλλά όμορφα και όχι επιτηδευμένα - κιμπάρικα - Θεσσαλονικιώτικα! Και χόρευε! Χόρευε ειλικρινά, ελεύθερα, αβίαστα, ανερυθρίαστα... Τα τρένα περνούσαν παράλληλα κατά μήκος της σκηνής και έδεναν εντελώς αρμονικά με το περιβάλλον. Ήμουν αλλού, βρισκόμουν στην Αθήνα, βρισκόμουν στο Βερολίνο, βρισκόμουν εκεί που ονειρευόμουν, έχοντας πλάι μου αυτή που ονειρευόμουν...

Ο Κωνσταντίνος έκλεισε τη συναυλία με ένα από τα πιο αγαπήμένα μου τραγούδια, το "Δώς μου αυτή τη γεύση" καταφέρνοντας να μας δώσει τη γεύση του πειράματος της Φιλαδέλφειας, τη γεύση της εξαΰλωσης...

Le coup de des (Το ρίξιμο των ζαριών)

"Χωρίς πολλά λόγια, σε μια πράξη, όπου παίζεται η τύχη, η τύχη πάντοτε πραγματοποιεί την ιδέα της με τη βεβαίωση ή την άρνηση του εαυτού της. Μπροστά στην ύπαρξή της, η άρνηση κι η κατάφαση είναι προορισμένες ν' αποτύχουν. Κλείνει μέσα της τον παραλογισμό, τον προϋποθέτει, σε μια κατάσταση όμως λανθάνουσα, και την εμποδίζει να υπάρχει: ότι επιτρέπει στο Άπειρο να υφίσταται.

Le Cornet est la Corne de licorne - d' unicorne!"

Stephane Mallarme

Επέστρεψα με αυτό το χωρίο από το δραματοποιημένο ποίημα του Mallarme, θέλοντας να συνεχίσω, ει δυνατόν επ' άπειρον, τη συζήτηση πάνω στον νόμο των πιθανοτήτων, των κρυφών αδιόρατων σχέσεων και της δύναμης του τυχαίου, την οποία με τόσο πάθος υπεραμύνομαι. Ο Stephane είναι ο μέντοράς μου, δίχως να το ξέρει φυσικά. Το τυχαίο με έφερε κοντά του, κοντά στα γραπτά του, κοντά στην ιδιοφυία του. Το "unicorne" του, σχετίζεται υπογείως με τον τίτλο τούτου εδώ του blog! Το τυχαίο μου, εμπερικλείει τον παραλογισμό, την αιτιότητα, την αλλαγή, το άπειρο... Μια ζαριά μπορεί να δώσει νόημα στη ζωή μας, μια ζαριά μπορεί να διευθετήσει τα αδιευθέτιστα, μια ζαριά μπορεί να μας φέρει κοντά! Ή

και μια ζαριά μπορεί να μας απογοητεύσει, να μας πάει πίσω, να μας αποτρέψει... Ωστόσο, πάντα θα υπάρχει επόμενη! Μέχρι να σβήσουμε τα μάτια... Αλλά ίσως και μετά... Γι' αυτό ας ρίξουμε τα ζάρια της ζωής μας άφοβα, το τυχαίο θα καθορίσει την ύπαρξή μας και θα μας οδηγήσει σε δρόμους που δε φανταστήκαμε ποτέ!

Κρυφές αδιόρατες σχέσεις

Είναι κάποιες φορές που νιώθω ότι με ορισμένους συγγραφείς με συνδέει μια σχέση πιο βαθιά από αυτή του απλού αναγνώστη τους. Είναι μια σχέση αδιόρατη, εσωτερική, μοναδική, καρμική ίσως ίσως... Ένας από αυτούς τους συγγραφείς είναι ο Αργεντινός Χούλιο Κορτάσαρ. Η πρώτη "γνωριμία" μου μαζί του σημειώθηκε πολύ ετερόκλητα και υποσυνείδητα θα τολμούσα να παρατηρήσω. Ήμουν στον "Ραγιά", το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο εν Θεσσαλονίκη, όπου περιεργαζόμουν τα ράφια με τα βιβλία, μια προσφιλής μου συνήθεια-τακτική, χωρίς όμως να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, απλά κοιτούσα τίτλους και ονόματα συγγραφέων. Σαν από "θαύμα", σαν ένα χέρι να έσπρωξε το δικό μου χέρι, πήρα μία συλλογή διηγημάτων του Κορτάσαρ (νομίζω(ήταν το "Οκτάεδρο") και μετά όλα πήραν τον δρόμο τους... (Κάτι μου θύμιζε αυτό το όνομα, αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς...)

Κάτι αντίστοι χο έγινε και την περασμένη Κυριακή, οπότε πήγα να αγοράσω εφημερίδες από τον πολύ συμπαθή κύριο Νίκο, όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ. Κάθε Κυριακή, λοιπόν, διαλέγω και αγοράζω μία εκ των εφημερίδων, Καθημερινή, Βήμα και Ελευθεροτυπία. Την περασμένη Κυριακή πήρα την απλή έκδοση της Καθημερινής. Πήγα σπίτι διάβασα τις πολιτικές και κοινωνικές ειδήσεις, αλλά δεν "πείραξα" τις Τέχνες. Μάλιστα όταν η Χ. μου ζήτησε να δει το εν λόγω ένθετο της εφημερίδας, της το απαγόρευσα ρητώς, διότι όπως της εξήγησα δεν θα είχα την ευχαρίστηση να το τσαλακώσω με τα ίδια μου τα χέρια, κάτι που ευτυχώς σεβάστηκε.

Τη Δευτέρα, ωστόσο, ήρθε η ώρα να δω το ένθετο, το οποίο ξεφυλλίζοντας έφερε φευγαλέα στα μάτια μου μια γνωστή φυσιογνωμία. Ήταν η ίδια φωτογραφία του Χούλιο, με αυτή που υπάρχει και στο εξώφυλλο του βιβλίου του "Το Κουτσό", εκδ. Εξάντας, το οποίο διαβάζω (;) αυτή την εποχή... Τι κάνει αυτός εδώ, αναρωτήθηκα, λες και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να τον αντικρίσω σε ένα ένθετο για τις τέχνες! Διάβασα με μανία το κείμενο της Αγγελικής Στουπάκη με τίτλο "Ο λογοτεχνικός θησαυρός του Χ. Κορτάσαρ" (8-3-2009). Ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι θα κυκλοφορήσουν ανέκδοτα διηγήματα, ποιήματα και λοιπά γραπτά του σε μια νέα συλλογή κειμένων με τον τίτλο "Αναπάντεχα Χαρτιά". Και ολοκληρώνοντας το άρθρο σκέφτηκα: Τι πιθανότητες είχα να αγοράσω το Βήμα ή την Ελευθεροτυπία αυτή την Κυριακή;

Πέταξαν τα πουλάκια

Ο Παλαιοκώστας και ο Ριτζάι πέταξαν σαν πουλάκια προς την ελευθερία τους (δις) κάνοντας χρήση του μοναδικού αξιόπιστου μέσου για αποδράσεις: του ελικοπτέρου. Οι άνθρωποι σε λίγο θα μπούνε στο βιβλίο Γκίνες ως οι φυγάδες που έχουν αποδράσει από τις ίδιες φυλακές, με το ίδιο μέσο, με τον ίδιο κι απαράλλαχτο κινηματογραφικό τρόπο... Και το κράτος παράλυτο μένει απαθές να τους κοιτά να απομακρύνονται προς την πολυπόθητη ελευθερία τους. Βεβαίως μέχρι να τους ξανασυλλάβουν και να ξαναυπάρξει νέα φορά. Διότι θα υπάρξει. Όσο το κράτος βαυκαλίζεται και οι αρμόδιοι ανταλλάσσουν ευθύνες, τόσο θα μεγαλώνει η Λερναία Ύδρα της σαπίλας και της σαθρότητας του συστήματος...
Σαν βγεις στην έξοδο από Κορυδαλλό, να εύχεσαι να υπάρχει θέση στο ελικόπτερο...

Μην ανησυχείτε...

«Μην ανησυχείτε. Σε όλες τις γωνιές παραφυλάνε μπάτσοι. Αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους», έγραψαν αν δεν κάνω (πάλι) λάθος οι Αντρέ Μπρετόν και Πωλ Ελυάρ, στην Άμωμο Σύλληψη, ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Πόσο επίκαιρο ακούγεται στις μέρες μας το συγκεκριμένο απόφθεγμα; Ο έρωτας, ο λυτρωτής των πάντων, μας εξαϋλώνει δίνοντάς μας τη δυνατότητα να αποφέυγουμε τις εξοστρακισμένες σφαίρες...
Θυμήθηκα ακόμη μία επίκαιρη φράση: «Θα νικήσουν οι συνασπισμένες δυνάμεις τού "γιατί όχι" και του "ζην οπωσδήποτε", θα είναι η τελευταία σταυροφορία πνεύματος», το οποίο έγραψε ο Λουί Αραγκόν.
Γιατί όχι, λοιπόν, σε μια νέα ιδεολογική επανάσταση, σε μια πολιτιστική αναγέννηση, σε ένα νέο μανιφέστο του αντικομφορμισμού και της αχόρταγης επιδίωξης του έρωτα; Οι διανοούμενοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και η κοινωνία αποχαυνώνεται εμπρός από τους τηλεοπτικούς της δέκτες. Ως πότε; Τα όνειρά μας θα επικρατήσουν, θέλουν δε θέλουν κάποιοι...

Μανιφέστο για τη γιορτή

Αντιγράφω το μανιφέστο από το γερμανικό τμήμα της Καταστασιακής Διεθνούς.

"Μποϋκοτάρετε όλα τα συστήματα κι όλες τις συμβάσεις που βρίσκονται στην εξουσία, αντιμετωπίζοντάς τις σαν αποτυχημένα παιχνίδια (...) Η γιορτή είναι η μισητή τέχνη του λαού. Να 'σαι δημιουργικός σημαίνει να γιορτάζεις με όλα τα πράγματα, μέσα από μια διαρκή αναδημιουργία. Ο Μαρξ έφερε μια επανάσταση στην επιστήμη. Εμείς κάνουμε επανάσταση στη γιορτή (...) Μια επανάσταση χωρίς γιορτή δεν είναι επανάσταση. Δεν υπάρχει καλλιτεχνική ελευθερία χωρίς την εξουσία της γιορτής (...) Με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα απαιτούμε τα παιχνίδια".

Έμπρακτος σουρεαλισμός;

Χθες βράδυ επιστρέφοντας σπίτι από τη δουλειά μου, αναγκάστηκα να διασχίσω όλη την οδό Ελ. Βενιζέλου στο κέντρο της πόλης. Εικόνες απόλυτης καταστροφής στα καταστήματα εκατέρωθεν του δρόμου. Η αλήθεια είναι ότι μια ανησυχία διαπερνούσε το κορμί μου διότι εκείνη την ώρα γίνονταν επεισόδια στο κέντρο. Είχα έναν φόβο μήπως και έλθω πρόσωπο με πρόσωπο με την κούφια βία... Ωστόσο, συνέχισα ακάθεκτος τον δρόμο μου. Έτσι αναγκάστηκα να περάσω μέσα από τα παλαιοπωλεία της πόλης (το γνωστό σε όλους Μπιτ Μπαζάρ). Και εκεί τι είδα ο άνθρωπος; Ένα κατάστημα ανοιχτό και ο καταστηματάρχης ατάραχος να παίζει τάβλι με κάποιον άλλο. Σκέφτηκα πόσο σουρεαλιστική είναι η εικόνα! Σιγά μην ένα μάτσο ταραξίες τους χαλούσε την παρτίδα! Αλλά προφανώς δεν ήξερα τι με περίμενε λίγο πιο πάνω, όπου είδα έναν άλλο καταστηματάρχη να κάθεται σε ένα τραπεζάκι έξω από το μαγαζί του και να πίνει αμέριμνος το ουισκάκι του! Οι άνθρωποι αυτοί ή δεν είχαν καμία συναίσθηση του κινδύνου ή είναι βαθιά σουρεαλιστές! Βέβαια μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι αν ήταν σουρεαλιστές θα συμμετείχαν στα επεισόδια! Δεν το νομίζω! Ίσως ίσως ο Μπρετόν απλά να εκσφενδόνιζε πατάτες και μπρόκολα προς τους αστυνομικούς!!!