Αν ήμουν

Θέλω να καταργήσω την απόσταση
ανάμεσα στη γλώσσα και στα πράγματα
να λέω τραπέζι και να κουνιέται
η καρέκλα, να μιλώ για βάζο
και να εννοώ τη γυμνή αλήθεια...
Αν ήμουν ποίημα σίγουρα θα 'μουν
ένα του Mallarme,
αν ήμουν ταινία θα 'μουν μια
του Bunuel κι αν ήμουν
πίνακας θα προτιμούσα να 'μαι
του Magritte.
Η ζωή μου είναι η ποίηση του άλλου,
όλοι είναι ποιητές και η ποίησή μου
είναι η ποίηση του καθενός...
Αν γυρίσω πίσω θα δω το μπροστά
κι η γη δεν μου κρύβει κανέναν
παράδεισο ή κόλαση, μόνο μια
ζωή παραδομένη στην ψευδαίσθηση
της αίσθησης...

Ε.Α. 18-12-2013 

Y ahora que?

Και τώρα τι;
Τώρα που οι αδαείς γύρισαν το πλευρό τους
στην περιφερόμενη και φρικιαστική άγνοιά τους,
τώρα που οι κομπάρσοι έμαθαν το ρόλο του πρωταγωνιστή,
τώρα που οι γυναίκες-φόνισσες κατέληξαν ότι το έγκλημα
είναι το δεύτερο σαρκίο τους,
τώρα που οι γυμνασμένοι αερολόγοι
πνίγηκαν από το ίδιο τους το οξυγόνο,
τώρα που οι ποιητές κατέβασαν τ’ αστέρια
τα πήραν στα χέρια τους και τα ‘καναν μια χαψιά,
τώρα που η απόλυτη πανίδα του κενού
βαδίζει θριαμβευτικά προς τον θάνατο,
τώρα που αγωνιωδώς ξανανακαλύψαμε τη ζωή,
τώρα που το μηδέν δημιούργησε το μηδέν μας,
τώρα που οι Φιτζέραλντς και Χέμινγουεϊς συμφιλιώθηκαν,
τώρα που το μαύρο πάνθεον της λογοτεχνίας
δεν μας ορίζει, δεν μας εξηγεί και δεν μας προστρέχει,
τώρα που η φήμη μας δεν είναι τίποτε άλλο από ένα όνειρο,
τώρα που οι γερομπάσταρδοι και γεροδιάβολοι
αναδείχθηκαν σε τιμωρούς θεούς μας
που πάνω στο κρεβάτι τούς ζητούμε να μας κακοποιήσουν,
τώρα που η ελίτ ανακηρύχτηκε σε κότα που γεννά σάπια χρυσά αυγά,
τώρα που εξοριστήκαμε στο σπίτι μας σαν ήρωες του Κάφκα,
τώρα που ζούμε χωρίς νοσταλγία για το μέλλον μας,
το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει,
τώρα που η μοναξιά μας έγινε η πιο πρόστυχη
και πολλά υποσχόμενη ερωμένη μας,
τώρα που τα μάτια μας αγωνιούν
μήπως και δουν το χιόνι της καρδιάς τους,
τώρα που οι κουρελήδες είναι η καταδίκη μας,
τώρα που τα μυστικά μας δεν έχουν πού να κρυφτούν…
Και τώρα τι;
Ε.Α. 24-1-2013

Ε